அம்மா — என் வாழ்க்கையின் முதல் ஆசிரியர்
புத்தகத்தின் முதல் எழுத்தை
ஆசிரியர் கற்றுத் தந்தார்;
ஆனால்
வாழ்க்கையின் முதல் அர்த்தத்தை
அம்மா கற்றுத் தந்தார்.நான் பேசத் தெரியாத போது
அவள் கற்றது மொழியை அல்ல—
அன்பை.
என் முதுகை தடவி
“பயப்படாதே” என்ற அவள் சுவாசமே
என் முதல் பாடம்.
விழுந்து அழும் என்னை
எழுப்பிக் கொண்டபோது
அவள் சொன்னது,
“விழுவது தவறு இல்லை,
எழுந்து நிற்பதே துணிவு”—
அது தான் என் வாழ்க்கையின்
முதல் தத்துவம்.
தவறு செய்த நேரங்களில்
கோபம் காட்டாமல்,
என்ன செய்ய வேண்டும்?
எப்படி திருத்த வேண்டும்?
என்று மென்மையாகச் சொன்ன
அவள் பொறுமை—
என் உள்ளத்தை வடிவமைத்த
மென்மையான பாடநூல்.
அவள் கற்றது கணக்கல்ல,
எண்ணம்.
அவள் கற்றது இலக்கணம் அல்ல,
இயல்பு.
அவள் கற்றது சான்றுகள் அல்ல,
சரியான பாதை.
அவள் கற்றது வார்த்தைகள் அல்ல,
வாழ்வின் உண்மை.
“யாரையும் துன்பப்படுத்தாதே”—
அந்த ஒரு வரி
என் மனதை
என் சிந்தனையை
என் மனிதநேயத்தை
என்றென்றும் காக்கும்
ஒரு நெஞ்சுருக்கமான பாடம்.
“உழைத்தால் உன்னால் முடியும்”
என்ற அவளது நம்பிக்கை—
ஒரு டாக்டர், ஒரு அதிகாரி,
ஒரு கவிஞர், ஒரு மனிதர்
ஏதேனும் ஆகும் முன்
என்னை
எனக்கே அறிமுகப்படுத்திய
மென்மையான குரல்.
அம்மா…
நீ சாதாரண ஆசிரியர் அல்ல.
நீ கற்றது பாடங்களை அல்ல,
உயிரை.
நீ கொடுத்தது அறிவை அல்ல,
அறிவின் திசை.
நீ சொல்லியது விதிகளை அல்ல,
வாழ்க்கையின் வலிமையை.
இன்று நான்
யார் ஆனாலும்
எதை அடைந்தாலும்
அதன் அடிப்படையில்
உன் குரல்,
உன் கரம்,
உன் கண்கள்,
உன் தியாகம்,
உன் பாடங்களின் ஒளி.
அம்மா—
என் வாழ்க்கையின் முதல் ஆசிரியர்;
என்றும்
என் மனத்தின்
கடைசி வழிகாட்டி.
