ஆண் கண் கவிதை

கம்பீரப் பாறையின் பின்னே கசியும் நீரூற்றாய்,

அந்த ஆணின் விழிகளுக்குள் ஒளிந்திருக்கிறது பேரன்பின் பெருங்கடல்!

உலகைச் சுமக்கும் அவன் இமைகளின் பாரத்திற்குள்,

வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாத காதலின் தவிப்பு வாழ்கிறது.

கோபக் கனலாய் சுட்டெரிக்கும் அவன் பார்வையின் பின்னே,

தாய்மையின் மென்மையோடு என்னை அரவணைக்கும் ஈரம் இருக்கிறது.

தோல்விகளின் வலியைத் தாங்கி அவன் கண்கள் சுருங்கும்போது,

என் இதயக் கூட்டில் ஏனோ இடி இடிக்கிறது!

“ஆணின் கண்ணீர் வீணாவதில்லை;

அது தன் காதலியின் ரணத்தைக் கண்டு கரையும் தூய நெஞ்சின் பிரகடனம்!”

பாதுகாப்பின் அரணாய் என்னை நோக்கும் அவன் கூர்விழிகள்,

என் சிறு புன்னகையில் மெழுகாய் உருகித் தோற்றுப் போகின்றன.

வெளிக்காட்டாத அவன் ஏக்கங்களின் ஆழத்தை,

அவன் உறங்கும் வேளையில் கசியும் ஒற்றைத் துளி நீர் சொல்லிவிடுகிறது.

காலமெல்லாம் என்னை வழிநடத்தும் அந்த இரு விழிச் சுடரே,

என் வாழ்வின் விடியல்!

அவன் கண்ணின் கருவிழியாய், என் ஆயுள் முழுக்க

அவன் பார்வையின் நிழலிலேயே வாழ்ந்து மடிய வேண்டும்!