கண் பற்றிய கவிதை

விண்ணின் விண்மீன்கள் மண்ணில் வந்துதித்ததோ,

உன் இரு விழிச் சுடர்களாய் என் முன்னே ஒளிர்கிறது!

பேசும் மொழிகள் யாவும் ஊமையாகிப் போக,

பேசாத உன் கண்கள் அல்லவா என் உயிரைக் குடிக்கிறது!

மையிட்ட உன் விழிகளின் ஓரத்தில்,

என் ஆயுள் ரேகை சிறைப்பட்டுக் கிடக்கிறது.

நீ பார்க்கும் பார்வையில் ஜீவன் பிறக்கிறது;

நீ பார்வையைத் திருப்பும் நொடியில் நெஞ்சம் வதங்குகிறது!

“பிரபஞ்சத்தின் அத்தனை ரகசியங்களையும்

தன்னுள் அடக்கி வைத்திருக்கும் மாயக் கிண்ணங்கள் உன் கண்கள்!”

மகிழ்ச்சியில் மின்னும் உன் விழிச்சலனம்,

துயரத்தில் கசியும் உன் விழிநீர் துளி,

அத்தனையும் என் இதயச் சுவரில் காவியமாய் எழுதப்படுகிறது.

இவ்வுலகைக் காண இறைவன் தந்த கண்கள்,

இன்று உன்னையே தியானிக்கும் கருவறையாய் மாறிப்போனது!

காலமே உறைந்து, பிரபஞ்சமே அழிந்தாலும்,

உன் விழித் திரையில் வாழும் என் பிம்பம் அழியாது.

மரணத்தின் இருள் என் கண்களை மூடும் போதும்,

உன் விழி ஒளியின் நினைவுகளோடு என் உயிர் பிரிய வேண்டும்!