கடைசி சாட்சி

அன்று இரவு பெய்த மழை, சென்னையின் சாலைகளை மட்டும் நனைக்கவில்லை.

பல ஆண்டுகளாக மண்ணுக்குள் புதைந்து கிடந்த ஒரு உண்மையையும்

வெளியே கொண்டுவரப் போகிறது என்பதை அந்த நகரம் அறிந்திருக்கவில்லை.

இரவு மணி 11.40.

புறநகரின் அமைதியான பகுதியில் இருந்த பழைய பங்களா ஒன்றிலிருந்து காவல் நிலையத்திற்கு அவசர அழைப்பு வந்தது.

“சார்… வீட்டுக்குள்ள ஒருத்தர் இறந்து கிடக்கிறார்.

கதவு உள்ளே இருந்து பூட்டியிருக்கு. வீட்டுக்குள்ள வேற யாரும் இல்லை.”

சில நிமிடங்களில் காவல்துறை அங்கு வந்தது.

பங்களாவின் உரிமையாளர் ராமநாதன்.

வயது அறுபத்து இரண்டு. ஓய்வு பெற்ற அரசு அதிகாரி.

மனைவி இறந்து சில ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டதால்,

அந்தப் பெரிய வீட்டில் தனியாகவே வாழ்ந்து வந்தார்.

அவரது படுக்கையறையில்,

கட்டிலுக்கு அருகில் ராமநாதன் உயிரற்ற நிலையில் கிடந்தார்.

அறையின் கதவு உள்ளே இருந்து பூட்டப்பட்டிருந்தது.

ஜன்னல்கள் மூடப்பட்டிருந்தன.

பின்பக்கக் கதவும் உள்ளே இருந்து தாழிடப்பட்டிருந்தது.

எந்தவிதமான போராட்டத்தின் தடயமும் இல்லை.

மேசையின் மீது பாதி குடிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு குவளை.

அருகில் ஒரு மருந்துப் பாட்டில்.

சுவரில் இருந்த பழைய கடிகாரம் மட்டும்—

11.17 மணியில் நின்றிருந்தது.

“தற்கொலை போலத்தான் இருக்கிறது,” என்றார் காவல் ஆய்வாளர்.

ஆனால் அவரது மனதில் ஒரு சிறிய சந்தேகம் மட்டும் இருந்தது.

“கடிகாரம் மட்டும் ஏன் நின்றிருக்கிறது?”

அந்த சந்தேகத்திற்காகவே சுகந்தன் அழைக்கப்பட்டான்.

சுகந்தன் முன்னாள் காவல்துறை விசாரணை அதிகாரி.

பதவியில் இருந்த காலத்தில் சிக்கலான பல வழக்குகளைத் தீர்த்திருந்தான்.

அவனுடைய விசாரணை முறையே வேறு.

மற்றவர்கள் பெரிய தடயங்களைத் தேடும்போது, அவன் சிறிய முரண்பாடுகளைத் தேடுவான்.

அவன் அடிக்கடி சொல்வது:

“ஒரு பொய் ஆயிரம் வார்த்தைகளைப் பேசும்.

ஆனால் உண்மை ஒரு சிறிய தடயத்தை மட்டும் விட்டுச் செல்லும்.”

அந்த இரவு அவன் ராமநாதனின் அறைக்குள் நுழைந்ததும்,

உடலைப் பார்க்காமல் அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.

மேசை. நாற்காலி. ஜன்னல். கடிகாரம். கதவு.

பிறகு அவன் பார்வை கதவின் கைப்பிடியில் நின்றது.

“இந்த அறைக்குள் கடைசியாக யார் வந்தது?”

“யாரும் இல்லை,” என்றார் ஆய்வாளர்.

“உறுதியா?”

“கதவு உள்ளே இருந்து பூட்டியிருந்தது.”

சுகந்தன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

“கதவு உள்ளே இருந்து பூட்டியிருக்கிறது என்பதால்,

கொலைகாரன் உள்ளே இருந்தான் என்று அர்த்தமில்லை.”

அறையில் இருந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர்.

“முதலில் ராமநாதனின் கைப்பேசியைக் கண்டுபிடியுங்கள்,” என்றான் சுகந்தன்.

தேடினர்.

கிடைக்கவில்லை.

“அவருடைய கணினி?”

“இருக்கிறது.”

சுகந்தன் கணினியைத் திறந்தான்.

கடைசியாக திறக்கப்பட்டிருந்த கோப்பு:

“2004 – உண்மை”

அவன் அந்தப் பெயரைப் பார்த்ததும் நின்றுவிட்டான்.

“2004-ல் என்ன நடந்தது?”

அருகில் இருந்த ராமநாதனின் உறவினர் ஒருவர் பதிலளித்தார்.

“அவர் வேலை பார்த்த அலுவலகத்தில் அப்போது ஒரு பெரிய நிதி முறைகேடு நடந்ததாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

அதைப் பற்றி அவர் எப்போதும் பேசமாட்டார்.”

சுகந்தன் மெதுவாகக் கேட்டான்:

“பேசமாட்டாரா… அல்லது பேசக்கூடாத நிலைமையா?”

அதற்கு யாரிடமும் பதில் இல்லை.

அடுத்த நாள் சுகந்தன் பழைய பதிவுகளைத் தேடத் தொடங்கினான்.

2004-ஆம் ஆண்டு நடந்த சம்பவம் பற்றிய ஒரு பழைய செய்தித்தாள் துண்டு அவனுக்குக் கிடைத்தது.

“அரசு நிதி முறைகேடு — இளம் கணக்காளர் மர்ம மரணம்.”

இறந்தவர்:

சரவணன்.

வயது இருபத்தெட்டு.

செய்தியில் அவர் தற்கொலை செய்துகொண்டதாக குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

ஆனால் ஒரு வரி மட்டும் சுகந்தனின் கவனத்தை ஈர்த்தது.

“மரணத்திற்கு முன் சரவணன் சில முக்கிய ஆவணங்கள் தன்னிடம் இருப்பதாக நண்பரிடம் தெரிவித்திருந்தார்.”

“அந்த ஆவணங்கள் எங்கே?” என்று சுகந்தன் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டான்.

அவன் ராமநாதனின் பழைய நண்பரைச் சந்தித்தான்.

“கடந்த சில நாட்களாக ராமநாதன் எப்படி இருந்தார்?”

“மிகவும் பயந்திருந்தார்.”

“யாராவது அவரை மிரட்டினார்களா?”

அந்த நண்பர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

பிறகு மெதுவாகச் சொன்னார்:

“ஒரு நாள் அவர் என்னிடம் சொன்னார்…”

“என்ன?”

“‘நான் செய்த தவறுக்கு தண்டனை எனக்குத்தான் கிடைக்க வேண்டும்.

ஆனால் நான் மறைத்த உண்மைக்காக வேறொருவன் தண்டனை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.’”

சுகந்தனின் முகம் மாறியது.

“அவர் யார்?”

“சொல்லவில்லை.”

அன்று இரவு சுகந்தன் மீண்டும் பங்களாவுக்குச் சென்றான்.

அவன் நேராக சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தின் முன் நின்றான்.

11.17.

கடிகாரத்தை மெதுவாகக் கழற்றினான்.

அதன் பின்புறத்தில் ஒரு சிறிய காகிதம் ஒட்டப்பட்டிருந்தது.

அதில் ஒரே ஒரு வரி:

“உண்மை நேரத்தைத் தேடாது. மனிதனைத் தேடும்.”

கீழே—

“சரவணன்.”

சுகந்தனுக்கு உடல் முழுவதும் ஒரு மின்னல் ஓடியது.

11.17 என்பது மரண நேரம் அல்ல.

அது ஒரு குறியீடு.

அவன் உடனே கணினிக்குச் சென்றான்.

“2004 – உண்மை” என்ற கோப்பின் கடவுச்சொல்லாக 1117 என்று தட்டச்சு செய்தான்.

கோப்பு திறந்தது.

அதில் பல வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த நிதி முறைகேட்டின் விவரங்கள் இருந்தன.

பல பெயர்கள். பல கணக்கு எண்கள். பல பரிமாற்றங்கள்.

அவற்றின் நடுவில் ஒரு முக்கியமான வரி:

“சரவணன் குற்றவாளி அல்ல.”

அதற்கு கீழே:

“அவரை காப்பாற்ற முடிந்தது. ஆனால் நான் அமைதியாக இருந்தேன்.”

சுகந்தன் நாற்காலியில் இருந்து எழுந்தான்.

அப்போது அறையின் விளக்கு அணைந்தது.

சில விநாடிகள் இருள்.

பிறகு பின்புறக் கதவு மெதுவாக மூடப்படும் சத்தம்.

சுகந்தன் உடனே திரும்பிப் பார்த்தான்.

யாரும் இல்லை.

ஆனால் தரையில் ஒரு கைப்பேசி கிடந்தது.

அது—

ராமநாதனுடையது.

அவன் கைப்பேசியை எடுத்தான்.

அதில் ஒரு குரல் பதிவு மட்டும் இருந்தது.

அதை இயக்கினான்.

ராமநாதனின் குரல் கேட்டது.

“இந்தச் செய்தியை நீ கேட்கிறாய் என்றால்… நான் உயிரோடு இருக்க மாட்டேன்.”

சில விநாடிகள் அமைதி.

“சரவணனை கொன்றது நான் அல்ல…”

குரல் நடுங்கியது.

“ஆனால் அந்தக் கொலையைத் தடுக்க என்னால் முடிந்தும்… நான் அமைதியாக இருந்தேன்.”

மீண்டும் அமைதி.

பிறகு:

“அந்த இரவில் என்ன நடந்தது என்பதை நான் பார்த்த ஒரே சாட்சி…”

அவர் ஒரு பெயரைச் சொல்ல முயன்றார்.

ஆனால் பதிவு திடீரென துண்டிக்கப்பட்டது.

சுகந்தன் அந்தக் குரல் பதிவை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்.

“நான் பார்த்த ஒரே சாட்சி…”

யாரை அவர் சொல்ல வந்தார்?

அடுத்த நாள் சுகந்தன் 2004-ஆம் ஆண்டு வழக்கை விசாரித்த காவல் அதிகாரியைத் தேடினான்.

அவரது பெயர்—

வரதராஜன்.

ஓய்வு பெற்ற காவல் ஆய்வாளர்.

சுகந்தன் அவரைச் சந்தித்தான்.

“2004-ல் சரவணன் இறந்த வழக்கு நினைவிருக்கிறதா?”

வரதராஜன் அமைதியாக இருந்தார்.

“அது தற்கொலை,” என்றார்.

“அப்படியா?”

சுகந்தன் ஒரு பழைய கோப்பை மேசையில் வைத்தான்.

“அப்படியானால் இந்தக் கடிதம் என்ன?”

வரதராஜனின் முகம் மாறியது.

“இது… உங்களிடம் எப்படி வந்தது?”

“அதைப் பற்றி நான் கேட்கவில்லை. இந்தக் கடிதம் ஏன் வழக்குப் பதிவில் இல்லை?”

வரதராஜன் பதில் சொல்லவில்லை.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினார்.

“சரவணன் இறப்பதற்கு முன் உண்மையைச் சொல்ல முயன்றான்.”

“என்ன உண்மை?”

“அந்த நிதி முறைகேட்டில் அவன் சம்பந்தப்பட்டவன் அல்ல.”

“அதை நீங்கள் தெரிந்திருந்தும் தற்கொலை என்று பதிவு செய்தீர்களா?”

வரதராஜன் கண்களை மூடிக்கொண்டார்.

“எனக்கு மேலிருந்து அழுத்தம் வந்தது.”

“யாரிடமிருந்து?”

அவர் பதில் சொல்லவில்லை.

அந்த நேரத்தில் சுகந்தனின் கைப்பேசியில் ஒரு செய்தி வந்தது.

“உண்மையைத் தேடாதே. சில உண்மைகள் புதைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.”

சுகந்தன் உடனே எண்ணைச் சோதித்தான்.

அது—

ராமநாதனின் கைப்பேசி எண்.

அவன் அதிர்ந்தான்.

ராமநாதனின் கைப்பேசி அவனிடம் இருந்தது.

அப்படியென்றால் அந்தச் செய்தியை அனுப்பியது யார்?

சுகந்தன் உடனே பங்களாவுக்குத் திரும்பினான்.

அவன் அறையை முழுவதுமாக மீண்டும் சோதித்தான்.

இந்த முறை அவன் பார்வை சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தைத் தாண்டி, மேசையின் கீழே சென்றது.

அங்கே ஒரு சிறிய உலோகக் கம்பி கிடந்தது.

அதைப் பார்த்தவுடன் அவனுக்கு கதவின் மர்மம் புரிந்தது.

கதவை வெளியே இருந்து இழுத்துப் பூட்ட முடியும்.

அதாவது—

கொலைகாரன் அறைக்குள் இருந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

அவன் கொலை செய்துவிட்டு,

அந்த உலோகக் கம்பியைப் பயன்படுத்தி கதவை வெளியே இருந்து பூட்டிவிட்டு சென்றிருக்கலாம்.

ஆனால் கொலைகாரன் யார்?

அப்போது சுகந்தனுக்கு இன்னொரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது.

ராமநாதன் இறப்பதற்கு முன்பு சொன்னார்:

“நான் பார்த்த ஒரே சாட்சி…”

அது ஒரு மனிதரைப் பற்றிய வார்த்தை அல்ல.

ஒரு காட்சியைப் பற்றிய வார்த்தையாக இருக்கலாம்.

அவன் உடனே ராமநாதனின் கணினியில் இருந்த புகைப்படங்களைத் தேடினான்.

ஒரு பழைய புகைப்படம் கிடைத்தது.

2004-ஆம் ஆண்டு அலுவலகத்தில் எடுத்த புகைப்படம்.

அதில் ராமநாதன்.

சரவணன்.

வரதராஜன்.

மேலும் சிலர்.

சுகந்தன் அந்தப் புகைப்படத்தை பெரிதாக்கிப் பார்த்தான்.

பின்னால் இருந்த கண்ணாடியில் ஒரு உருவம் பிரதிபலித்திருந்தது.

அந்த உருவத்தின் முகம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

ஆனால் சட்டையின் கையில் இருந்த அடையாள அட்டை தெளிவாக இருந்தது.

அந்த அடையாள அட்டையில்—

“வரதராஜன் — காவல் ஆய்வாளர்”

என்று இருந்தது.

சுகந்தன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

“ராமநாதன்… நீ மனிதனை மறைக்கவில்லை. அவன் விட்டுச் சென்ற தடயத்தை மறைத்திருக்கிறாய்.”

அவன் உடனே வரதராஜனை மீண்டும் சந்தித்தான்.

“நீங்கள் ராமநாதனை கொன்றீர்களா?”

வரதராஜன் அமைதியாக இருந்தார்.

“பதில் சொல்லுங்கள்.”

“இல்லை.”

“அப்படியானால் இந்தக் குரல் பதிவை கேளுங்கள்.”

சுகந்தன் கைப்பேசியை இயக்கினான்.

ராமநாதனின் குரல்:

“வரதராஜன்… இனி நான் அமைதியாக இருக்க மாட்டேன்.

நாளை காலை எல்லா ஆவணங்களையும் காவல்துறையிடம் கொடுக்கப் போகிறேன்.”

அதற்குப் பிறகு வரதராஜனின் குரல்:

“அதை நீ செய்ய மாட்டாய், ராமநாதா.”

பின்னர் ஒரு பெரிய சத்தம்.

குரல் பதிவு முடிந்தது.

வரதராஜனின் முகத்தில் இருந்த அமைதி உடைந்தது.

“அந்தப் பதிவு… எப்படி?”

“நீங்கள் அழித்துவிட்டதாக நினைத்தீர்கள்.”

சுகந்தன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

“ஆனால் ராமநாதன் அதை வேறு இடத்தில் சேமித்திருந்தார்.”

அறையில் நீண்ட அமைதி.

இறுதியில் வரதராஜன் தலையைத் தாழ்த்தினார்.

“நான் ராமநாதனை கொன்றேன்.”

2004-ஆம் ஆண்டு நடந்த ஊழலில் பலர் சம்பந்தப்பட்டிருந்தனர்.

சரவணன் உண்மையை வெளிப்படுத்த முயன்றான்.

அவனிடம் இருந்த ஆவணங்களைப் பெறுவதற்காக

அவனைச் சந்தித்தவர்கள் ஏற்பட்ட மோதலில் அவன் உயிரிழந்தான்.

அது தற்கொலை என்று பதிவு செய்யப்பட்டது.

வரதராஜன் உண்மையை அறிந்திருந்தார்.

ராமநாதனும் அறிந்திருந்தார்.

ஆனால் இருவரும் மௌனமாக இருந்தனர்.

ஆண்டுகள் கழித்து ராமநாதனின் மனசாட்சி அவனைத் துரத்தியது.

உண்மையை வெளியிட முடிவு செய்தான்.

அதற்காகவே பழைய ஆவணங்களைத் திரட்டினான்.

அதை அறிந்த வரதராஜன்—

அவனை கொன்றுவிட்டார்.

11.17-க்கு ராமநாதன் இறக்கவில்லை.

11.17-க்கு அவன் வரதராஜனைப் பார்த்தான்.

அதனால்தான் அந்த நேரம் கடிகாரத்தில் நிறுத்தப்பட்டது.

அது மரண நேரமல்ல.

கடைசி சாட்சியின் நேரம்.

காவல்துறையினர் வரதராஜனை கைது செய்தனர்.

2004-ஆம் ஆண்டு மூடப்பட்ட சரவணனின் வழக்கும் மீண்டும் திறக்கப்பட்டது.

பல ஆண்டுகளாக “தற்கொலை” என்று சொல்லப்பட்ட

ஒரு மரணத்தின் பின்னால் இருந்த உண்மை வெளிச்சத்துக்கு வந்தது.

சரவணனின் குடும்பத்துக்கு நீதி தாமதமாக வந்தாலும், வந்தது.

சுகந்தன் அந்தப் பங்களாவைவிட்டு வெளியே வந்தான்.

மழை நின்றிருந்தது.

அவன் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தான்.

சுவரில் இருந்த அந்தப் பழைய கடிகாரம் இப்போது இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

11.18.

இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளாக நின்றிருந்த உண்மை,

ஒரு நிமிடம் முன்னேறியிருந்தது.

சுகந்தன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

அவன் மனதில் ஒரு வரி மட்டும் ஒலித்தது:

“காலம் எதையும் மறக்காது…
உண்மையை மட்டும் சிறிது நேரம் காத்திருக்கும்.”

– மாணிக்கவாசகம் நாகேசுவரன்

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top