தாத்தாவும் பேரனும் – ஒரு காலப் பாலம்
காலை நேரத்து இளவெயில் சென்னை மாநகரத்தின் பரபரப்பான சாலைகளில் மெல்லப் பரவத் தொடங்கியிருந்தது. ‘காபி வித் காம்போ’ என்ற சிறிய உணவகத்தின் மூலையில் அமர்ந்திருந்தான் இளங்கோ. அவனுக்கு வயது முப்பத்திரண்டு. கைகளில் எப்போதும் ஒரு குறிப்பேடும் பேனாவும் இருக்கும்.
அவன் ஒரு முழுநேர எழுத்தாளன் ஆக வேண்டும் என்ற கனவோடு, கடந்த ஐந்து வருடங்களாகப் போராடி வருகிறான். ஆனால், இதுவரை அவனுடைய எந்த ஒரு கதையும் பெரிய அளவில் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. அவனது பெற்றோர் அவனுக்கு ஒரு நிரந்தரமான அரசு வேலையோ அல்லது மென்பொருள் நிறுவன வேலையோ கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்பினர்.
ஆனால், இளங்கோவின் மனம் முழுக்க முழுக்க கற்பனை உலகிலேயே சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தது. அன்று அவனுக்கு ஒரு முக்கியமான நாள். ‘கம்பன் அலைகள்’ மாத இதழின் சிறுகதைப் போட்டிக்கான கடைசி நாள் அதுதான். அன்று மாலைக்குள் அவன் ஒரு சிறந்த கதையை எழுதி அனுப்ப வேண்டும்.
அவனது கணினியில் பாதி எழுதப்பட்ட ஒரு கதை இருந்தது. ஆனால், அதில் அவனுக்குத் திருப்தி இல்லை. ஏதோ ஒரு உயிர் அந்த வரியில் விடுபட்டது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. காபியை ஒரு சிப் குடித்தபடியே, ஜன்னல் வழியே வெளியே வேடிக்கை பார்த்தான். அங்கே சாலையில் மக்கள் அனைவரும் இயந்திரத்தனமாக எதையோ தேடி ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்.
அப்போதுதான் அந்த முதியவரை அவன் கவனித்தான். சாலையோரம் நிழல் தரும் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து பழைய கடிகாரங்களை பழுது பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் அவர். அவரது கைகள் முதுமையால் லேசாக நடுங்கினாலும், அந்தச் சிறிய கடிகார முட்களையும் பற்களையும் அவர் கையாண்ட விதம் ஒரு சிறந்த கலைஞனின் நடனத்தைப் போல நுணுக்கமாக இருந்தது. சுற்றியுள்ள எந்த சத்தமும் அவரைப் பாதிப்பதாகத் தெரியவில்லை.
இளங்கோவிற்குள் ஏதோ ஒரு பொறி தட்டியது. காலம், பாரம்பரியம், நவீனத்துவம் ஆகிய அனைத்தும் அவனது மனதில் ஒன்றாக இணைந்தன. உடனே தனது குறிப்பேட்டைத் திறந்து புதியதொரு கதையை எழுதத் தொடங்கினான். அவனது பேனா காகிதத்தில் மின்னல் வேகத்தில் நகர்ந்தது.
கதையின் நாயகன் சுந்தரம் ஐயா. அவர் ஒரு கிராமத்து தச்சன். மர வேலைகளில் அவருக்கு நிகர் அவரே. அவர் செய்யும் மரப் பொம்மைகளும் நாற்காலிகளும் பார்ப்பதற்கு உயிரோட்டம் உள்ளவை போல இருக்கும். சுந்தரம் ஐயாவிற்கு ஒரு பேரன் இருந்தான், அவன் பெயர் முகிலன்.
முகிலனுக்கு நவீனக் கருவிகள், மொபைல் போன்கள் மற்றும் கணினிகள் மீதுதான் ஆர்வம் அதிகம். அவன் தாத்தாவின் பாரம்பரிய மர வேலைகளைப் பழமையானது என்றும், காலத்திற்கு ஒவ்வாதது என்றும் எப்போதும் அலட்சியமாக நினைத்தான். “தாத்தா, இதெல்லாம் இந்த காலத்துக்கு செட் ஆகாது. இப்போ எல்லாம் த்ரீடி பிரிண்டிங் வந்துடுச்சு” என்று அடிக்கடி கூறுவான்.
ஒரு நாள், அந்த ஊர் பெரிய தொழிலதிபர் ஒருவர் சுந்தரம் ஐயாவிடம் வந்து, தன் மகளின் திருமணத்திற்காக ஒரு பிரம்மாண்டமான மரப் பெட்டியைச் செய்து தருமாறு கேட்டார். அதில் பாரம்பரியக் கலைநயமும் இருக்க வேண்டும், அதே சமயம் நவீனப் பாதுகாப்பும் இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு கடினமான நிபந்தனை விதித்தார். சுந்தரம் ஐயா சவாலை ஏற்றுக்கொண்டார்.
அவர் ஒரு மாத காலம் இரவு பகலாக உழைத்து, தேக்கு மரத்தில் அற்புதமான சிற்ப வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய ஒரு பெட்டியைச் செய்தார். ஆனால், பெட்டியின் பூட்டுப் பகுதியை மிக நுட்பமாகவும் திருட முடியாதபடியும் வடிவமைக்க அவருக்கு ஒரு புதிய யோசனை தேவைப்பட்டது. இதற்காக அவர் மிகவும் திணறினார்.
இங்குதான் முகிலன் உள்ளே வருகிறான். தன் தாத்தாவின் தவிப்பைக் கண்ட அவனது உள்ளம் உருகியது. அவன் தன் கணினித் தொழில்நுட்ப அறிவைப் பயன்படுத்தி, தாத்தாவின் மரப் பெட்டிக்கு ஒரு ரகசிய பயோமெட்ரிக் மற்றும் டிஜிட்டல் பூட்டு முறையை வடிவமைக்க உதவினான். அந்தப் பூட்டு மரத்தின் அமைப்பிலேயே மறைந்திருக்கும் படிச் செய்தான்.
தாத்தாவின் உன்னதமான கைவண்ணமும், பேரனின் நவீனத் தொழில்நுட்பமும் இணைந்து ஒரு அற்புதமான கலைப்படைப்பு உருவானது. அந்தப் பெட்டியைக் கண்ட தொழிலதிபரும் ஊர் மக்களும் வியப்பின் எல்லைக்கே சென்றனர். முகிலன் அன்று ஒரு உண்மையை உணர்ந்துகொண்டான், பழமையும் புதுமையும் ஒன்றோடொன்று மோதிக் கொள்வதற்காக அல்ல, இரண்டும் இணைந்து புதிய சிகரங்களைத் தொடுவதற்கே என்று.
இளங்கோ இந்தக் கதையை மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமாக எழுதி முடித்தான். வரிகள் ஒவ்வொன்றும் அவனது உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து வெளிவந்தவை. அவன் கதையை மீண்டும் ஒருமுறை வாசித்துப் பார்த்தான். அவனுக்குள் ஒரு பெரிய ஆத்ம திருப்தி ஏற்பட்டது. உடனே அதைத் தன் மடிக்கணினியில் தட்டச்சு செய்து, மின்னஞ்சல் மூலம் ‘கம்பன் அலைகள்’ இதழுக்கு அனுப்பி வைத்தான். கதையை அனுப்பிய பிறகு அவனது மனம் லேசானது போல இருந்தது.
நாட்கள் நகர்ந்தன. நவம்பர் மாதம் பத்தொன்பதாம் தேதி வந்தது. அன்றுதான் கம்பன் அலைகள் இதழ் வெளியாகும் நாள். இளங்கோவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அவன் அவசர அவசரமாகக் கம்பன் இணையதளத்திற்குச் சென்று முடிவுகளைப் பார்த்தான். அங்கே சிறந்த சிறுகதைகளுக்கான பட்டியலில் அவனது பெயர் முதலாவதாக மின்னியது! ‘தாத்தாவும் பேரனும் – ஒரு காலப் பாலம்‘ என்ற அவனது கதைக்கு ‘கம்பன் மகுடம்’ விருது அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. அவனது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளித்தது. அவனது ஐந்து வருட விடாமுயற்சிக்கும் தியாகத்திற்கும் கிடைத்த மாபெரும் அங்கீகாரம் அது.
இளங்கோ உடனே தன் பெற்றோரைக் கூப்பிட்டு விஷயத்தைக் கூறினான். எப்போதும் அவனது எழுத்தை வெறும் பொழுதுபோக்கு என்று நினைத்த அவனது தந்தை, அன்று பெருமையோடு அவனது தோளைத் தட்டினார். “உன் கனவு மெய்ப்பட்டுவிட்டது மகனே, நீ நினைத்ததை சாதித்துவிட்டாய்” என்றார்.
அன்று முதல் இளங்கோவின் பேனா இன்னும் வீரியத்துடன் எழுதத் தொடங்கியது. அவனது கதைகள் பலருடைய மனதைத் தொட்டன. கலை என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல, அது மனித மனங்களையும் தலைமுறைகளையும் இணைக்கும் ஒரு உன்னதப் பாலம் என்பதை அவன் உலகிற்கு உணர்த்தினான்.
அவனது இந்த வெற்றிக்குக் காரணம், அன்றைய தினம் அவன் கண்ட அந்த முதிய கடிகாரக் கலைஞரும், அவனுள் இருந்த மாறாத நம்பிக்கையும்தான். காலம் மாறும், மனிதர்கள் மாறுவார்கள், ஆனால் உண்மையான கலைக்கும் உழைப்பிற்கும் என்றும் அழிவில்லை என்பதை இளங்கோவின் வாழ்க்கை நிரூபித்தது. அவன் தொடர்ந்து எழுதினான், தமிழ் இலக்கிய உலகில் தனக்கென ஒரு முத்திரையைப் பதித்தான்.
