தனிமை பெண் கவிதை

நான்கு சுவர்களுக்குள் சிறைப்பட்ட நிலவாய்,

என் தனிமையின் அறையில் நானே உருகிக் கொண்டிருக்கிறேன்!

பகலின் போலிப் புன்னகைகள் யாவும் கலைந்த பின்னே,

இந்த இரவின் மௌனம் தான் என் தோழியாகிறது.

என் மனதின் பாரங்களை இறக்கி வைக்கத் தோளின்றி,

என் கண்ணீர்த் துளிகளே என் தலையணையை நனைக்கின்றன.

ஆயிரம் உறவுகளின் கூட்டத்தில் நான் இருந்தாலும்,

என் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ள யாருமில்லை என்ற ஏக்கம் கொல்கிறது!

“உதடுகள் பேச மறுக்கும் அத்தனை ரணங்களையும்,

பெண்ணின் மௌனமான தனிமை ரகசியமாய் அழுது தீர்க்கிறது!”

கனவுகளின் சிறகுகள் கருகிப் போன வேளையிலும்,

என் ஏக்கங்களின் சுவடுகளை இந்த இருள் மட்டுமே அறிந்திடும்.

உலகிற்குத் தெரியாத என் நெஞ்சின் அழுகுரல்,

என் தனிமையின் பெருவெளியில் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

யாரையும் எதிர்பாராத என் சுயமரியாதையின் எல்லையில்,

இந்தத் தனிமையே இன்று என் ஆன்மாவின் பலமாகிறது!