தமிழ் காதல் கவிதை

முத்தமிழின் சுவை கூட்டி, என் மூச்சினில் கலந்தவளே!

சங்கத் தமிழின் நயமாய் என் நெஞ்சில் வாழ்கிறாய்.

இயல் இசை நாடகமாய் நீ என் வாழ்வில் உலா வர,

என் இதயம் உனைப் பாடும் அழியாக் காவியமானது!

அகநானூற்றுப் பாடலாய் நம் காதல் ஆழமானது;

புறநானூற்று வீரமாய் உன்னை யாரிடமும் விட்டுக் கொடாதது!

இலக்கணம் பேசா நம் இதழோரப் புன்னகையில்,

இலக்கியங்கள் தோற்கும் பேரன்பு பிறக்கிறது.

“யாயும் ஞாயும் யாராகியரோ என்று கேட்டான் அன்று புலவன்…

நீயும் நானும் வேறல்ல, ஒரே உயிர் என்கிறது என் காதல்!”

வார்த்தைத் தவம் கிடந்து உனை வர்ணிக்கத் துடிக்கிறேன்;

ஆயினும் உன் பேரழகின் முன்னால் தமிழும் திகைத்து நிற்கிறது!

உன் மௌனமே என் நெஞ்சின் ஆகச்சிறந்த கவிதை;

உன் இதயம் நான் வாழும் உன்னதக் கருவறை!

காலங்கள் கரைந்து, நம் உடல்கள் மறைந்தாலும்,

நமது தூய காதல் அழியாத தமிழ் எழுத்துக்களாய்

இந்த மண்ணில் என்றும் வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கும்!