சமூக வலைதளங்கள்: நம்மை இணைக்கின்றனவா அல்லது பிரிக்கின்றனவா? – டிஜிட்டல் தனிமை பற்றிய ஓர் ஆய்வு

21-ஆம் நூற்றாண்டின் ஆகப்பெரிய முரண் இதுதான்: நாம் வரலாற்றிலேயே இல்லாத அளவுக்கு டிஜிட்டல் முறையில் அனைவரோடும் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம், ஆனால் அதே சமயம் வரலாற்றிலேயே இல்லாத அளவுக்குத் தனிமையையும் உணர்கிறோம். “சமூக வலைதளங்கள் (Social Media) உலகைச் சுருக்கிவிட்டன” என்று ஒருபுறம் கொண்டாடப்பட்டாலும், மறுபுறம் அவை மனிதர்களுக்கிடையேயான உண்மையான பிணைப்பை அறுத்து வருகின்றனவா என்ற கேள்வி வலுவாக எழுந்துள்ளது.

டிஜிட்டல் உலகில் பெருகிவரும் இந்தத் தனிமை (Loneliness) குறித்த அறிவியல் பூர்வமான காரணங்களையும் தீர்வுகளையும் இங்கே காண்போம்.

1. ‘ஹைப்பர்-கனெக்டிவிட்டி’ (Hyper-connectivity) எனும் மாயை

நாம் ஆயிரக்கணக்கான ‘நண்பர்களை’ ஆன்லைனில் வைத்திருக்கிறோம். ஆனால், உளவியல் ரீதியாக மனித மூளையால் ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான உறவுகளை மட்டுமே ஆழமாகப் பராமரிக்க முடியும். இதை ‘டன்பார் எண்’ (Dunbar’s Number) என்கிறோம்.

• அறிவியல் விளக்கம்: பரிணாம வளர்ச்சிப்படி, மனித மூளை சுமார் 150 நபர்களுடன் மட்டுமே நிலையான சமூக உறவுகளை வைத்திருக்க வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.
• தாக்கம்: சமூக வலைதளங்களில் நாம் காணும் நூற்றுக்கணக்கான தொடர்புகள் மூளைக்கு ஒருவித ‘சமூகச் சுமையை’ (Social Overload) உண்டாக்குகின்றன. இது மேலோட்டமான தொடர்புகளை அதிகரித்தாலும், ஆழ்ந்த பிணைப்பை (Deep Bonding) உருவாக்குவதில்லை. இதனால் கூட்டத்தில் இருந்தாலும் தனிமையாக இருக்கும் உணர்வு (Lonely in a crowd) ஏற்படுகிறது.

2. சமூக ஒப்பீடு மற்றும் மனநலம் (Social Comparison)

சமூக வலைதளங்கள் என்பது பெரும்பாலும் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையின் ‘சிறந்த தருணங்களின் தொகுப்பு’ (Highlight Reel).

• ஆராய்ச்சி: பென்சில்வேனியா பல்கலைக்கழகம் (University of Pennsylvania) நடத்திய ஆய்வில், பேஸ்புக், இன்ஸ்டாகிராம் பயன்பாட்டைக் குறைத்துக் கொண்டவர்களிடம் தனிமை உணர்வும், மன அழுத்தமும் (Depression) கணிசமாகக் குறைந்தது கண்டறியப்பட்டது.
• காரணம்: மற்றவர்களின் செதுக்கப்பட்ட (Filtered) வாழ்க்கையைப் பார்க்கும்போது, நம்முடைய இயல்பான வாழ்க்கை தோல்வியடைந்தது போன்ற ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை உருவாகிறது. இதை ‘அப்வேர்ட் சோஷியல் கம்பேரிசன்’ (Upward Social Comparison) என்பார்கள். இது நம்மைச் சமூகத்திலிருந்து உள்முகமாகச் சுருங்கச் செய்து, தனிமைக்குள் தள்ளுகிறது.

3. ‘ஆக்ஸிடாசின்’ (Oxytocin) vs ‘டோபமைன்’ (Dopamine)

உண்மையான மனிதத் தொடர்புகளுக்கும் டிஜிட்டல் தொடர்புகளுக்கும் இடையிலான ரசாயன வித்தியாசம் இதுதான்.

அம்சம்	நேரடித் தொடர்பு (Real-life)	டிஜிட்டல் தொடர்பு (Online)
ஹார்மோன்	ஆக்ஸிடாசின் (அன்பு மற்றும் பிணைப்பு ஹார்மோன்).	டோபமைன் (தற்காலிக மகிழ்ச்சி/போதை).
உணர்வு	பாதுகாப்பு மற்றும் மனநிறைவு.	உடனடித் திருப்தி, பின் சோர்வு.
ஆராய்ச்சி	ஒருவரின் கண்களைப் பார்த்துப் பேசுவது மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கும்.	‘லைக்’ (Like) வாங்குவது தற்காலிக உற்சாகத்தைத் தரும், பின் தனிமையை அதிகரிக்கும்.

4. ‘டிஜிட்டல் தனிமை’யைத் தவிர்க்கும் வழிகள்

சமூக வலைதளங்களை முழுமையாகத் தவிர்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை, ஆனால் அவற்றைப் பயன்படுத்தும் முறையை மாற்ற வேண்டும்:

1. செயலற்ற பயன்பாட்டைத் தவிர்த்தல் (Passive Scrolling): மற்றவர்களின் பதிவுகளைச் சும்மா ஸ்க்ரோல் செய்வது தனிமையை அதிகப்படுத்தும். அதற்குப் பதில் நண்பர்களுடன் அர்த்தமுள்ள உரையாடல்களைத் தொடங்குங்கள்.
2. நேரடிச் சந்திப்புகளுக்கு முன்னுரிமை: வாரம் ஒருமுறையாவது நண்பர்களை நேரில் சந்திப்பது மூளையில் ஆக்ஸிடாசின் அளவை உயர்த்தி, தனிமை உணர்வை விரட்டும்.
3. டிஜிட்டல் நோன்பு (Digital Fasting): இரவு உணவிற்குப் பிறகு அல்லது வார இறுதி நாட்களில் சமூக வலைதளங்களிலிருந்து விலகி இருப்பது உங்கள் மனதிற்குத் தேவையான ‘ரீசெட்’ நேரத்தை வழங்கும்.

5. சமூக வலைதளங்களின் நேர்மறைப் பக்கம்

சரியாகப் பயன்படுத்தினால் இவை நம்மை இணைக்கும் பாலமாகவும் அமைகின்றன. தூரத்தில் இருக்கும் உறவினர்களுடன் பேசுவதற்கும், ஒத்த கருத்துடைய புதிய குழுக்களில் (Communities) இணைவதற்கும் இவை உதவுகின்றன. பிரச்சனை தொழில்நுட்பத்தில் இல்லை, அதை நாம் பயன்படுத்தும் ‘அளவிலும்’ ‘நோக்கத்திலும்தான்’ இருக்கிறது.

முடிவுரை

சமூக வலைதளங்கள் நம்மைத் தொழில்நுட்ப ரீதியாக இணைக்கின்றன, ஆனால் உணர்ச்சி ரீதியாகப் பிரிக்கின்றன என்பதே எதார்த்தம். “திரையின் வெளிச்சம் நம் முகத்தில் படும்போது, நம் இதயத்தின் வெளிச்சம் மங்கத் தொடங்குகிறது.” டிஜிட்டல் உலகில் தொலைந்து போகாமல், நிஜ உலக மனிதர்களுடனும், முதன்மையாக உங்களுடனும் இணைந்திருங்கள். அந்த இணைப்பே உண்மையான தனிமையைப் போக்கும் மருந்தாகும்.

– கோ சங்கீதா