மௌனம் கவிதை

வார்த்தைகள் நழுவி, உதடுகள் உறங்கும் வேளையில்,

நம் நெஞ்சுக்குள் பேசிக் கொள்ளும் பேரன்பின் மொழி மௌனம்!

ஆயிரம் கவிதைகள் சொல்லாத ஆழமான காதலை,

உன் ஒற்றை நொடிக் அமைதி என் உயிரில் கடத்திவிடுகிறது.

பேசும் சொற்கள் யாவும் சில நேரங்களில் பொய்யாகலாம்,

ஆனால் உன் விழிகள் சிந்தும் மௌனம் ஒருபோதும் பொய்ப்பதில்லை!

என் ஏக்கங்களின் சத்தமும், உன் பிரிவின் ரணமும்

இந்த மௌனப் பெருவெளியில் தான் ரகசியமாய் அழுகின்றது.

“சத்தமிட்டுச் சொல்லும் காதலை விட,

மௌனமாய் நெஞ்சுக்குள் சுமக்கும் காதலே அதீத வலிமையுடையது!”

நீ பேசாமல் மௌனமாய் இருக்கும் நொடிகள்,

என் இதயச் சுவர்களில் விழும் இடியாக்குகின்றன.

ஆயினும், உன் கோபத்தின் மௌனத்திற்குப் பின்னாலும்

என் மீதான பேரன்பின் ஈரம் கசிவதை நான் அறிவேன்.

இவ்வுலகின் அத்தனை சத்தங்களும் அடங்கிப் போகட்டும்,

நம் ஆன்மாக்கள் ஒன்றிணைந்து பேசும் இந்த மௌனப் பாடலின் முன்னால்!

மரணத்தின் அமைதியிலும் உன் நினைவுகளின் மௌனம்

என் கல்லறையின் கீதமாய் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும்!