ஒரு தலை காதல் வலி கவிதை

உன் இதயத்தின் கதவுகள் எனக்காக மூடப்பட்டிருக்க,

வெளியே நின்று உறைந்து போகிறது என் உன்னதக் காதல்!

நீ அறியாமல் உன்னை நேசித்த என் பாவத்திற்கு,

ஒவ்வொரு நொடியும் மரண தண்டனையாய் வலிக்கிறது தனிமை.

நீ வேறொரு புன்னகையில் உன்னைத் தொலைக்கும் போதெல்லாம்,

என் நெஞ்சுக் கூட்டில் குருதி வழிந்து ஜீவன் கரைகிறது.

என் கண்ணீரின் ரகசியம் உனக்குத் தெரியப் போவதில்லை;

என் காதலின் ஆழம் உன் கரங்களைத் தொடப் போவதில்லை!

“உலகிலேயே ஆகச்சிறந்த கொடுமை…

தன் உயிர் போன்ற காதலை, நெஞ்சுக்குள்ளேயே புதைத்துவிட்டு

அவளின் முன்னே வெறும் நண்பனாய் நடிப்பதுதான்!”

உன் விழிப் பார்வையின் ஒற்றைத் துளிக்காக,

என் நாட்களெல்லாம் ஏகமாய் ஏங்கித் தவிக்கிறது.

உனக்குத் தெரியாமல் உருகும் என் மெழுகுவர்த்தி இதயம்,

சுவடுகளே இன்றி மெல்ல மெல்லச் சாம்பலாகிறது.

என் மரணத்தின் சாம்பலிலும் உன் நினைவுகள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்,

விலகிச் சென்ற என் தேவதையே!