ஒரு பெண்ணின் காதல் கவிதை

என் நாணத்தின் பூட்டுகளை உடைத்து,

என் நெஞ்சக் கருவறையை ஆக்கிரமித்த பேரரசன் நீ!

உன் ஒற்றைப் பார்வையின் தீண்டலில்,

ஆயிரம் கவிதைகள் என் உதடுகளில் ரகசியமாய் மலர்கின்றன.

உன் மார்பில் சாய்ந்து நான் கொள்ளும் அமைதியில்,

இவ்வுலகின் அத்தனை இரைச்சல்களும் அடங்கிப் போகின்றன.

வெளிக்காட்ட முடியாத என் அதீதக் காதலை,

என் வளையல் ஓசைகளும், காலடிச் சத்தமும் உன்னிடம் கடத்திவிடுகிறது!

“என் தந்தையின் அன்பிற்குப் பிறகு,

என்னை ஒரு குழந்தையாய் மாற்றிய உன் மார்பே நான் வாழும் உன்னத உலகம்!”

நீ கோபமாய் விலகும் நொடிகளில் என் உயிர் வதங்குகிறது;

நீ புன்னகைக்கும் கணங்களில் என் பிரபஞ்சமே ஒளிர்கிறது.

என் அத்தனை பலவீனங்களையும் உன் அன்பால் வென்றாய்!

காலங்கள் கரைந்து என் தலைமுடி வெளுத்தாலும்,

உன் கைவிரல் கோர்த்து, உன் நிழலாகவே

மடிந்து போகத் துடிக்கிறது இந்த பேதை நெஞ்சம்!