ஞாபகங்கள் கவிதை

காலத்தின் நதியில் நாம் தொலைத்த நொடிகள் யாவும்,

ஞாபகங்களின் கரைகளில் தான் நித்தமும் உயிர் பெறுகின்றன!

இறந்து போன நாட்களை நெஞ்சுக்குள் வாழ வைக்கும்,

மந்திர வித்தைக்காரன் தான் இந்த நினைவுகளின் பிம்பம்.

மகிழ்ச்சியான தருணங்களின் ஞாபகங்கள் இன்று புன்னகை தருகின்றன;

மாறிப்போன மனிதர்களின் ஞாபகங்கள் நெஞ்சில் ரணமாய் வலிக்கின்றன!

பூட்டி வைத்த பழைய புகைப்படப் பெட்டியைத் திறக்கும் போதெல்லாம்,

கடந்த காலத்தின் வாசம் நம்மை அறியாமல் கண்களை நனைக்கிறது.

“மனிதர்கள் கடந்து போகலாம், காலங்கள் கரையலாம்;

ஆனால் இதயத்தின் சுவர்களில் எழுதிய ஞாபகங்களை

எந்தப் பெருவெளியும் அழித்துவிட முடியாது!”

மழைக்காலத்து நறுமணமாய், அந்திப்பொழுது குளிர்ந்த காற்றாய்,

மனதின் ஆழத்தில் அவை ரகசியமாய் உலா வருகின்றன.

நிகழ்காலப் பயணத்தில் நாம் தனித்து விடப்படும் போதெல்லாம்,

நம்மைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் பிடிமானமே இந்த ஞாபகங்கள் தான்!

மரணத்தின் எல்லையிலும் அழியாத காவியமாய்,

உள்மனக் கருவறையில் என்றும் வாழும் நினைவுகளின் சுவடுகள்!