நிழல் கவிதை

வெளிச்சம் இருக்கும் வரை மட்டுமே பின்தொடரும் நிழல்,

மனிதர்களின் போலித்தனமான உலகை நமக்கு உணர்த்துகிறது!

சூரியனின் ஒளியில் என்னோடு பிரியாமல் உலா வரும் அது,

இருள் சூழ்ந்த கணத்தில் என்னை ஏமாற்றித் தனிமையில் விட்டுவிடுகிறது.

ஆனாலும், என் சோகங்களின் ரகசியங்களை அறிந்த ஒற்றைச் சாட்சி அது!

என் அழுகையின் போது என்னோடு சேர்ந்து தரையில் வீழ்கிறது;

என் தனிமையின் அறையில் எனக்குத் துணையாய் அமர்கிறது.

வார்த்தைகள் இல்லாத அதன் மௌனப் பயணம்,

வாழ்வின் நிலையாமையைக் கூறும் ஆகச்சிறந்த தத்துவம்!

“உலகமே உன்னைத் தனித்து விட்டு விலகினாலும்,

உன் இருள் தீர்ந்து விடியல் பிறக்கும் போது

உன்னைத் தேடி ஓடிவரும் முதல் சொந்தம் உன் நிழல் தான்!”

தன் உருவத்தை எனக்காக மட்டுமே அர்ப்பணித்து,

என் பிம்பமாய் வாழும் நிழலே… நீ என் அழியாத மௌனக் காவியம்!