நண்பர்கள் பிரிவு கவிதை

வகுப்பறையின் இரைச்சல்களும், விளையாட்டு மைதானத்துச் சிரிப்புகளும்

இன்று மௌனப் பெருவெளியில் நினைவுகளாய் உறங்குகின்றன!

திசைகள் மாறி நாம் பயணிக்கும் இந்தத் தருணத்தில்,

நெஞ்சுக் கூட்டில் பிரிய மனமின்றித் தவிக்கிறது நம் நட்பு.

ஒரு தட்டில் உணவருந்தி, ஒரே குடையின் கீழ் நனைந்து,

துயரங்களைப் பகிர்ந்து தோள் கொடுத்த நாட்களெல்லாம்

இனி நம் நாட்காட்டியின் அழியாக் காவியங்கள்!

விடைபெற்றுச் செல்லும் வேளையில் கசியும் கண்ணீர்த் துளிகள்,

நாம் ஒன்றாக வாழ்ந்த காலத்தின் உன்னத சாட்சிகள்.

“காலமும் தூரமும் நம் முகவரிகளை மாற்றலாம்,

ஆனால் நம் இதயத்தில் பதிந்த நட்பின் சுவடுகளை

எந்தப் பெருவெளியும் அழித்துவிட முடியாது!”

புதிய மனிதர்களின் கூட்டத்தில் நாம் தொலைந்தாலும்,

நண்பா… உன் குரலின் நிழல் என் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

மீண்டும் நாம் சந்திக்கும் அந்த ஒற்றை விடியலுக்காக,

நினைவுகளின் பலகணியில் காத்திருக்கும் என் பாச நெஞ்சம்!