மனதை கவரும் காதல் கவிதை

விழி வழி நுழைந்து, என் உயிர் நனைத்து,

வார்த்தைகள் தோற்கும் மௌன மொழி பேசுகிறாய்!

நீ சுவாசிக்கும் காற்றின் திசையெல்லாம்

என் இதயத்தின் துடிப்புகள் உன்னைத் தேடி அலைகின்றன.

உன் புன்னகையின் ஒளியில், என் இரவுகள் பகலாகின்றன;

உன் பிரிவின் நிழலில், என் பகல்களும் நரகமாகின்றன!

விண்ணில் வாழும் வெண்ணிலவு கூட

உன் கண்ணின் ஒளியிடம் மண்டியிட்டுத் தோற்கிறது.

காலங்கள் மாறினாலும், நம் தூரங்கள் கூடினாலும்,

உன் நினைவுகள் என் நெஞ்சில் வற்றியிடா நதியாய் ஓடும்.

உன்னைக் காணாத நொடிகளெல்லாம்

என் ஆயுள் கோட்டில் கரையும் மரணத் துளிகள்!

“என் மரணத்தின் வாசலிலும் உன் பெயர் மட்டுமே

என் உதடுகளின் கடைசி மூச்சாய் வெளிவரும்.”

மழைக்குக் காத்திருக்கும் பூமியாய்,

உன் அன்பிற்காக ஏங்கித் தவிக்கிறது என் காதல் நெஞ்சம்.

இவ்வுலகின் ஆகச்சிறந்த காவியமும் தோற்றுப்போகும்,

நம் இதயங்கள் எழுதும் இந்த மௌனக் கவிதையின் முன்னால்!

நீயே என் ஆதி… நீயே என் அந்தம்…

மரணமே வந்தாலும் பிரியாத வரம் தாராய் என் உயிரே!