பள்ளி வாசல் வரை அழைத்துச் சென்ற அம்மா நினைவுகள்
காலை சூரியன் இன்னும்
மெல்ல எழுந்திருந்த நேரம்…
என் சின்ன கையைப் பிடித்து
பையைக் கட்டிச் சீர்படுத்தி
“வா பாப்பா” எனச் சொல்லிய
அந்த குரல்—
அம்மா மட்டுமே தரக்கூடிய
ஒரு இனிய விழிப்பு.
வீட்டு வாசலிருந்து
பள்ளி வாசல் வரை
அவள் நடையின் வேகம் எப்போதும்
என்னுடைய காலடி அளவுக்கு ஒருப்பட்டதாய்—
ஒரு நிமிடம் கூட அவள்
என்னைத் தவிர வேறொருவரை
கவனிக்காத பயணம்.
பாதையில் அவள் சொல்லும்
சின்ன சின்ன கதைகள்—
அந்த நாளின் பயத்தை
என் உள்ளத்திலிருந்து
கலங்காமல் துடைத்துவிடும்.
ஒவ்வொரு சொல்லில் நிறைந்திருந்த
நம்பிக்கை—
“நீ முடியும்” என்ற
அம்மாவின் நிசப்த உறுதி.
பள்ளி வாசல் வந்ததும்
அவள் கையை மெதுவாகப் பிரிக்கும்
அந்த நொடி—
என் சிறு இதயத்துக்கு
பெரிய பிரிவே.
ஆனால் அவளது புன்னகை
எனக்கு வலிமை தந்தது;
“மாலை வரேன்…
நான் இங்குத்தான் இருக்கேன்”
என்ற அந்த பார்வை
என் முதல் பாதுகாப்புக் கவசம்.
பள்ளி மணி அடிக்கும் போது
அவள் திரும்பி சென்ற பாதை—
இன்று நினைவில் ஒரு வெப்பமான
அன்பின் கோடாக இருக்கிறது.
அவள் நீங்கிய பிறகு கூட
அவள் மணத்தின் நிழல்
என் துன்பங்களைத் தணிக்க,
என் மனதைத் தைரியப்படுத்த
அங்கேயே நிற்கும்.
வீட்டிற்கு திரும்பும் போது
என் பையை எடுத்து
இரண்டாவது கேள்வி கூட இல்லாமல்
“சாப்பிட்டியா? களைப்பா?”
என்று வரவேற்ற அவள்
சின்ன சின்ன விஷயங்களைக் கூட
பெரிய மகிழ்ச்சியாக மாற்றிய
ஒரே மனிதர்.
இன்று நான் பெரியவனாகி
ஊரெல்லாம் சென்று வருகிறேன்;
ஆனால்
அம்மா பிடித்து நடத்திய
அந்த சின்னப் பயணமே
என் மனதில்
பெரியப் பாதை.பள்ளி வாசலில்
என்னைத் தழுவி விடைபெற்ற
அந்த ஒரு கை விடுதல்—
இன்று நான் உலகத்துக்குள்
பயப்படாமல் நடக்கக் கற்ற
முதல் படி.
அம்மா…
நீ நடந்து கொடுத்த
அந்த வழி,
இன்று என் வாழ்வின்
வெற்றிக் காலடிகளாகி விட்டது.
பள்ளி வாசல் வரை அழைத்துச் சென்ற
உன் அந்த பயணங்கள்—
என் வாழ்க்கையின்
மிக அழகான நினைவுகள்;
என் இதயத்தின்
மிக ஆழமான சொத்துகள்;
என் வாழ்நாள் முழுவதும்
வீணாகாத
அன்பின் வரங்கள்.
