சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தம்

சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தம்: ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை

1947-ல் இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்குப் பிறகு, நதிநீர் பகிர்வு என்பது இரு நாடுகளுக்கும் இடையே ஒரு பெரும் சவாலாக உருவெடுத்தது. சிந்து நதி மற்றும் அதன் துணை ஆறுகள் இரு நாடுகளின் விவசாயத்திற்கும், குடிநீர் தேவைக்கும் ஆதாரமாக இருந்ததால், ஒரு முறையான உடன்படிக்கையின் அவசியம் ஏற்பட்டது.

1. ஒப்பந்தத்தின் பின்னணி

சுமார் ஒன்பது ஆண்டுகாலப் பேச்சுவார்த்தைக்குப் பிறகு, உலக வங்கியின் (World Bank) மத்தியஸ்தத்தில் இந்த ஒப்பந்தம் உருவாக்கப்பட்டது. செப்டம்பர் 19, 1960 அன்று கராச்சியில், இந்தியப் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு மற்றும் பாகிஸ்தான் அதிபர் அயூப் கான் ஆகியோரால் இந்த ஒப்பந்தம் கையெழுத்திடப்பட்டது.

2. நதிநீர் பகிர்வு முறை

சிந்து நதி அமைப்பில் மொத்தம் ஆறு ஆறுகள் உள்ளன. இந்த ஒப்பந்தத்தின்படி, ஆறுகள் ‘கிழக்கு ஆறுகள்’ மற்றும் ‘மேற்கு ஆறுகள்’ என இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டன.

கிழக்கு ஆறுகள் (Sutlej, Beas, Ravi): சட்லெஜ், பியாஸ் மற்றும் ரவி ஆகிய மூன்று ஆறுகளின் முழு கட்டுப்பாடும் இந்தியாவிற்கு வழங்கப்பட்டது.
இந்த நீரை இந்தியா எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் இன்றிப் பயன்படுத்தலாம்.
மேற்கு ஆறுகள் (Indus, Jhelum, Chenab): சிந்து, ஜீலம் மற்றும் செனாப் ஆகிய மூன்று ஆறுகளின் நீர் பாகிஸ்தானிற்கு ஒதுக்கப்பட்டது.

3. இந்தியாவின் உரிமைகள் (மேற்கு ஆறுகளில்)

மேற்கு ஆறுகள் பாகிஸ்தானிற்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்த நதிநீர் இந்தியா வழியாகவே பாய்கிறது. எனவே, சில குறிப்பிட்ட தேவைகளுக்காக இந்தியா அந்த நீரைப் பயன்படுத்த ஒப்பந்தம் அனுமதிக்கிறது:

விவசாயம்: குறிப்பிட்ட அளவு நிலப்பரப்பிற்கு நீர் பாய்ச்சுதல்.
மின் உற்பத்தி: ‘ரன்-ஆஃப்-தி-ரிவர்’ (Run-of-the-river) திட்டங்கள் மூலம் நீர்மின்சாரம் தயாரித்தல் (நீரைத் தேக்கி வைக்காமல் மின்சாரம் தயாரிக்கும் முறை).
வீட்டு உபயோகம்: குடிநீர் மற்றும் இதர அத்தியாவசியத் தேவைகள்.

4. நிரந்தர சிந்து ஆணையம் (Permanent Indus Commission)

ஒப்பந்தத்தை முறையாகச் செயல்படுத்தவும், எழும் சிக்கல்களைத் தீர்க்கவும் ‘நிரந்தர சிந்து ஆணையம்’ உருவாக்கப்பட்டது.

இரு நாடுகளிலிருந்தும் தலா ஒரு ஆணையர் நியமிக்கப்படுவார்.
இவர்கள் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை சந்தித்துத் தரவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள்.
தொழில்நுட்ப ரீதியான பிரச்சனைகளை இவர்கள் விவாதித்துத் தீர்ப்பார்கள். ஒருவேளை தீர்வு எட்டப்படாவிட்டால், உலக வங்கி நியமிக்கும் ‘நடுநிலை நிபுணர்’ (Neutral Expert) தலையிடுவார்.

5. ஒப்பந்தத்தின் சிறப்பு மற்றும் சவால்கள்

வெற்றி: இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் இடையே மூன்று பெரிய போர்கள் நடந்த போதிலும், இந்த ஒப்பந்தம் கடந்த 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக முறியடிக்கப்படாமல் தொடர்ந்து வருவது இதன் மிகப்பெரிய வெற்றியாகும்.
சர்ச்சைகள்: இந்தியா கட்டும் கிஷன்கங்கா (Kishanganga) மற்றும் ராட்டில் (Ratle) நீர்மின் திட்டங்களுக்குப் பாகிஸ்தான் தொடர்ந்து எதிர்ப்பு தெரிவித்து வருகிறது. இது ஒப்பந்தத்தின் விதிகளை மீறுவதாகப் பாகிஸ்தான் கூறுகிறது, ஆனால் இந்தியா இதனைத் தொழில்நுட்ப ரீதியாக மறுக்கிறது.
காலநிலை மாற்றம்: புவி வெப்பமடைதலால் இமயமலைப் பனிப்பாறைகள் உருகுவது, வருங்காலத்தில் நதிநீரின் அளவைக் குறைக்கலாம். இது ஒப்பந்தத்தில் புதிய மாற்றங்களைக் கோரக்கூடும்.

6. பொதுமக்கள் ஏன் இதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்?

இந்த ஒப்பந்தம் வெறும் அரசியல் சார்ந்தது மட்டுமல்ல, இது வட இந்தியாவின் பஞ்சாப், ஹரியானா மற்றும் ராஜஸ்தான் மாநிலங்களின் விவசாயப் பாதுகாப்போடு தொடர்புடையது. அதேபோல், பாகிஸ்தானின் விவசாயத்தில் 80% இந்த நதிநீரையே நம்பியுள்ளது. நதிநீர் மேலாண்மை என்பது இரு நாடுகளின் அமைதிக்கும், பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் அச்சாணியாகும்.

முடிவுரை

சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தம் என்பது சர்வதேச நதிநீர் பகிர்வுக்கு ஒரு சிறந்த முன்மாதிரியாகும். நாடுகளுக்கிடையே அரசியல் பதற்றங்கள் இருந்தாலும், இயற்கை வளங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் ஒருமித்த கருத்துடன் செயல்படுவது உலகளாவிய அமைதிக்கு வழிவகுக்கும் என்பதற்கு இதுவே சான்று.