அவன் காதல் கவிதை

பாறையின் நெஞ்சில் முளைத்த மென்மலராய்,

அவன் காட்டிய பேரன்பில் என் உலகம் உறைந்தது!

வார்த்தைகளால் வர்ணிக்கத் தெரியாத அவன் மௌனத்தில்,

என் ஆயுள் முழுமைக்குமான காதல் ஒளிந்திருக்கிறது.

உலகமே என்னை எதிர்த்து நின்ற கணத்திலும்,

தன் தோள் தந்து அரணாய் நின்ற காவலன் அவன்!

அவன் கூர்விழிகள் என்னை நோக்கும் நொடியெல்லாம்,

என் நாணமும் மெழுகாய் உருகித் தோற்றுப் போகிறது.

“ஆணவக் கோட்டையின் சரித்திர நாயகனும்,

தன் காதலியின் ஒற்றைப் புன்னகைக்கு முன்னால் மண்டியிட்டுத் தோற்கிறான்!”

அவன் கரங்களின் தீண்டலில் என் ரணங்கள் ஆறுகின்றன;

அவன் மார்பின் கதகதப்பில் என் கவலைகள் கரைகின்றன.

வெளிக்காட்டாத அவன் ஏக்கங்களின் ஆழத்தை,

அவன் இதயம் துடிக்கும் சத்தம் எனக்குள் சொல்லிவிடுகிறது.

காலங்கள் கடந்தும் அழியாத காவியமாய்,

அவன் நெஞ்சக் கருவறையிலேயே நான் என்றும் வாழ வேண்டும்!