அம்மா கவிதை

பத்து மாதம் என்னைச் சுமந்தவள் அல்ல நீ,

என் ஆயுள் முழுமைக்கும் என்னை ஆளும் தெய்வம்!

நான் உலகைக் காண உதிரத்தைக் பாலாக்கியவள்,

உன் மடியின் கதகதப்பில் தான் என் பிரபஞ்சம் அடங்குகிறது.

நான் அழுத போதெல்லாம் உன் விழிகள் குளம் ஆயின;

நான் சிரித்த கணங்களில் உன் பசி பறந்து போனது!

சுயநல உலகினில் நிபந்தனைகள் ஏதுமின்றி,

என் குறைகளையும் அழகாய் ஏற்கும் உன்னதப் பேரன்பு நீ.

“கடவுள் உலகிற்குத் தந்த ஆகச்சிறந்த முகவரி…

தன் பிள்ளையின் வியர்வைத் துளிக்காக,

தன் வாழ்நாளையே தேய்த்துக் கொள்ளும் அம்மா!”

உன் சுருங்கிய கைவிரல்களின் தீண்டலில் என் ரணங்கள் ஆறுகின்றன;

உன் பாசக் குரலின் நிழலில் என் கவலைகள் கரைகின்றன.

எத்தனையோ உறவுகள் என் வாழ்வில் வந்த போதும்,

உன் முந்தானை வாசத்திற்கு ஈடாகுமா இந்த அகிலம்?

அடுத்த பிறவி என்று ஒன்று இருந்தால்,

உன் கருவறையிலேயே மீண்டும் குழந்தையாய் பிறக்க வேண்டும் அம்மா!