அம்மாவின் சிரிப்புக்குள் மறைந்திருக்கும் கண்ணீரை யார் காண்பார்கள்?

அம்மா சிரிக்கிறாள்…
ஆனால் அந்த சிரிப்பின் ஓரத்தில்
ஏதோ ஓர் நாள்
உணராமல் நனைந்த கண்ணீரின் தடம் இருக்கும்.

வீட்டின் எல்லா பிரச்சினைகளையும்
மெதுவாக நெஞ்சுக்குள் தள்ளி வைத்து
எங்களுக்கு முன்னால்
சூரியக்கதிர் போல ஒளிரும் அவள்—
இரவு தனிமையில்
மழைக்காற்றைப் போல சோகமாகி விடுவாள்.

நாம் கேட்கும்
“அம்மா, நீ ஓகே தானே?”
என்ற கேள்விக்கு
அவள் எப்போதும்
“நான் நன்றாகத்தான் இருக்கேன்” எனச் சொல்லுவாள்;
ஆனால் அதன் பின்னால்
அவள் அனுபவித்து கொண்டிருப்பது
நாள்களின் சுமை,
காலத்தின் வலி,
மௌனமான தியாகத்தின் எரிச்சல்.

அவள் சிரிப்பு—
உலகம் அவளை வலிமையானவள் என்று நம்பச் செய்யும் முகமூடி;
ஆனால் அந்த சிரிப்பின் கீழே
எத்தனை இரவுகள்
உறங்காமல் கழிந்திருக்கும்?
எத்தனை ஆசைகள்
மறைப்பு பெட்டியில் அடக்கப்பட்டிருக்கும்?

நாம் வளர்ந்த ஒவ்வொரு அடியிலும்
அவள் சுமை கூடிக் கொண்டு இருந்தது;
நமக்காக வாங்கிய ஒவ்வொரு மகிழ்ச்சியிலும்
அவள் ஏதோ ஒன்றை விட்டுவிட்டாள்.

அவள் அழுவதைக் காணவில்லையே என்று
நாம் பெருமை கொள்ள வேண்டியதில்லை;
அவள் கண்ணீரை
நம்மால் கவனிக்க முடியாதளவு
சத்தமின்றி துடைத்துக்கொண்டிருப்பதே
அவள் தாய்மையின் சக்தி.

அம்மாவின் சிரிப்புக்குள்
மறைந்திருக்கும் கண்ணீரை
உலகமே பார்க்காதிருக்கலாம்;
ஆனால் அவள் குழந்தை
அவள் நெஞ்சத்துடிப்பில் வளர்ந்த அந்த உயிர்—
ஒருநாள் கண்டிப்பாக அதை உணர்வான்.

அந்த நாளில்
அவள் கண்ணீருக்கு பதிலாக
நம் தோளே
அவளது ஆறுதல் ஆக வேண்டும்.

அம்மா…
உன் சிரிப்பில் ஒளியும் இருந்தது,
உன் மௌனத்தில் போராடலும் இருந்தது,
உன் கண்ணீரில்
என்னை உயர்த்திய வலிமையும் இருந்தது.