பெண்ணின் ஒருதலைக் காதல் கவிதை

என் நாணத்தின் திரைக்குப் பின்னே உன்னை ஒளித்து வைத்து,

நெஞ்சக் கருவறையில் ஆராதிக்கிறது இந்த ஏழை நெஞ்சம்!

நீ அறியாமல் உன்னைக் கடக்கும் நொடிகள் யாவும்,

என் வளையல் ஓசைகள் உன் பெயர் சொல்லியே தவிக்கிறது.

உன் ஒற்றைப் பார்வையின் நிழல் என் மேல் விழாதா என,

என் விழி இமைகள் இரவெல்லாம் தவம் கிடக்கின்றன.

பிறிதொரு பெண்ணோடு நீ பேசிச் சிரிக்கும் வேளையில்,

என் நெஞ்சுக் கூட்டில் குருதி வழிந்து ஜீவன் கரைகிறது!

“பெண்ணின் மௌனத்தை விடவும் கொடிய வலி வேறில்லை…

தன் அதீதக் காதலை உதடுகளுக்குள் பூட்டிவிட்டு,

உன் முன்னே தோழியாய் நடிக்கும் கொடுமை!”

உன் கைத்தலம் கோர்க்கும் பாக்கியம் எனக்கு இல்லை என்றாலும்,

நீ சுவாசிக்கும் காற்றை சுவாசிப்பதிலேயே என் உயிர் வாழ்கிறது.

என் காதல் உனக்குத் தெரிந்தால் நீ விலகிவிடுவாயோ என்ற பயத்தில்,

என் கண்ணீரையும் புன்னகையால் மூடி ரகசியமாய் வாழ்கிறேன்.

உன் காதலின் வரம் எனக்குக் கிடைக்காவிட்டாலும்,

உன் நினைவுகளின் சிறையிலேயே என் உயிர் மெல்ல மெல்ல மடியட்டும்!