Feast of Menstruation in a White Saree-tamil poetry collection
வெண்ணிறச் சேலையில் மாதவிடாயின் விருந்து
வெண்ணிறம்! அது புனிதத்தின் திரைச்சீலை!
சமூகம் சூட்டிய கற்பனையின் உச்சம்!
அதில், பூமித்தாயின் நெருப்புத் தணல் போல,
மாதத்தின் விருந்து, மெல்லக் கசிந்தது.
இது களங்கமல்ல; இது உடலின் பேரரசு!
உயிரைத் தரிக்கும் சக்தியின் அடையாள முத்திரை.
ஒவ்வொரு சுழற்சியிலும், காலத்தின் சுழல் போல,
புதுப்பிக்கும் தன்னைப் புதுப்பிக்கும் மகத்தான இயற்கை.
சேலையின் ஓரம் கசியும் அந்த செந்நிறப் புள்ளி,
எல்லாப் புனிதக் கோட்டையும் அழிக்கிறது!
“அசுத்தம்!” எனப் பார்வையால் ஏசும் உலகிற்கு,
இதுவே, பெண்ணின் நிதர்சனம் என்று கூவுகிறது.
அந்தப் புள்ளி… அது வலியின் துளியல்ல;
கருப்பை வீசியெறிந்த வெற்றிடத்தின் கண்ணீர்!
இம்முறையும் கருவின் கதவு திறக்கவில்லை
என்பதன் சோகத்தை, மெல்லியதாய்ச் சொல்கிறது.
பார்வைகள் எரியட்டும்! வார்த்தைகள் காயப்படுத்தட்டும்!
என் அகத்தின் சூரியன் மறையாது!
இன்று நான் சுமப்பது, அவமானத்தின் சுமையல்ல;
உயிர் படைக்கும் ஆற்றலின் அறுபடாத ரகசியம்.
வெண்ணிறச் சேலையில், இந்தச் செந்நிறத் தழும்பு –
என் பலத்தின் அடையாளம்!
மாதவிடாயின் விருந்து… இதுவே,
நான் பூரணப் பெண் என்பதன் இறுதிக் காவியம்.
– பிபி
