அப்பா… நீ வாங்கித் தந்த அந்த பைக்
அப்பா,
நீ வீட்டுக்குள் நுழைந்த அந்த மாலை
உன் கண்ணில் ஒரு ஒளி இருந்தது —
என்னுடைய கண்ணீரைக் கூட துடைத்து விடக்கூடிய
அன்பின் ஒளி.
“வெளியே வா, மகனே ,” என
அந்தத் தடுமாறும் குரல் கேட்டதும்
என் இதயம் சிறு பறவையாய் துடித்தது.
வீட்டின் முன் பார்த்தேன் —
புதிய பைக் ஒன்று!
அது சிவப்பாய் இருந்தது,
ஆனால் எனக்கோ
உன் அன்பின் நிறம் போலத் தெரிந்தது.
நான் ஓடிச்சென்று தொட்டு பார்த்தேன் —
இது ஒரு பைக் மட்டும் இல்ல,
உன் உழைப்பின் வியர்வை,
உன் கனவின் துண்டு,
என் மகிழ்ச்சிக்காக நீ தியாகம் செய்த
பல மாதங்களின் மௌன போராட்டம்.
“என்னைப் பயப்படாமல் பயணிக்கணும்,”
என்று நீ சொன்னாய்;
அந்த வார்த்தையில் இருந்தது
பைக் கொடுத்த மகிழ்ச்சியல்ல —
என் எதிர்காலத்தைக் காக்கும்
அப்பாவின் சுவாசம்.
நான் பைக் ஓட்ட ஆரம்பித்த போது
நீ பின்னால் ஓடிவந்தாய் —
என் சமநிலையை காத்துக் கொண்டபடி,
உன் மூச்சை மறைத்தபடி,
“விழாதே, மகனே …” என்ற
மௌன அழகினை சொல்கிறபடி.
அப்பா,
அந்த பைக் என்னைத் தூரம் அழைத்துச் செல்லலாம்;
ஆனால் உன் கை பிடித்த
அந்த முதல் சவாரி…
அது என் மனதில் என்றும் நின்று விடும்.
நீ வாங்கித் தந்தது ஒரு பைக் அல்ல —
ஒரு நம்பிக்கை.
“நீ முடியும்… நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்”
என்று சொல்லும் அப்பாவின் அன்பு.
இன்றும் அந்தப் பைக் சத்தம்
வெளிச்சத்துடன் ஓடும் ஒவ்வொரு முறையும்
அது உன் இதயத்தின் தாளம் போல
என் உள்ளத்தில் ஒலிக்கிறது.
