அப்பா… நான் காதலித்து மாட்டிக்கொண்டேன்
அப்பா…
உன் கண்களைத் தவிர்க்க நான் கற்றதில்லை,
ஆனால் இன்று
அந்த கண்ணோட்டத்தைக் கண்டு
நான் உடைந்து போகிறேன்.
என் நெஞ்சில் சொல்ல வேண்டிய
ஒரு வார்த்தை உள்ளது —
சொன்னால் நீ வலிப்பாய்,
சொல்லாமல் இருந்தால்
நான் வலிக்கிறேன்.
அப்பா,
நான் உன்னுடைய “குட்டி” தான்…
ஆனால் ஒருநாள்
குட்டிகளும் வளர்ந்து விடுகிறார்கள்.
அந்த வளர்ச்சியில்
ஒரு மனிதரைப் பார்த்தேன் —
மென்மையான பார்வை,
பாதுகாப்பாகத் தோன்றும் தோள்,
சொல்லாமல் என்னை புரிந்து கொள்ளும் மௌனம்…
அதை நான் அறியாமலே
அன்பாக எடுத்துக்கொண்டேன்.
நான் தவறிழைத்தேன்,
காதலிக்கையில் அல்ல —
உனிடம் சொல்லாமல்
இதயம் தானாக நடந்ததில்.
அப்பா,
நான் உன்னை ஏமாற்றவில்லை…
ஆனால் பயந்தேன்.
உன் நம்பிக்கை என் உயிரின் தெய்வம்;
அதை காயப்படுத்தக் கூடாது என்ற பயம்.
நீ என்னை பாதுகாத்தது போல
அவன் என்னைக் காப்பாற்றுவான் என்று
என் மனம் சொல்கிறது.
ஆனால் என் வாய்
அந்த வார்த்தைகளை சொல்வதற்குத் துடிக்கிறது.உன் கோபம்,
உன் சோர்வு,
உன் மௌனம் —
எனக்கு எல்லாம் தெரியும் அப்பா…
ஆனால் இன்றோ
உன் இதயத்திலிருந்து
நான் வெளியேறி விடப் போகிறேனா என்று
என் நெஞ்சு துடிக்கிறது.
நான் உன் மகள்…
உன் ரத்தத்தின் ஒலி…
உன் வாழ்க்கையின் சிறு பிரகாசம்.
அந்த பாசத்தை
ஒரு காதலும் மாற்ற முடியாது.
நீ என் முதல் அன்பு,
உலகம் உருவாக்கிய முதல் நம்பிக்கை.
ஆனால் அப்பா…
இன்று ஒரு உண்மை:
நான் காதலித்து மாட்டிக்கொண்டேன்.
நான் தவறில்லாமல் நடந்தேன்,
உன் கண்ணியத்தைக் காப்பாற்றியே நடந்தேன்.
நீ கோபப்படலாம்…
ஆனால் என்னை விட்டுப் போக மாட்டாய்.
உன் மௌனத்தில் ஒரு புயல் இருந்தாலும்
உன் இதயத்தில்
என்னைப் பற்றிய பாசம் நின்றிருக்கிறது.
அப்பா,
உன் கையைத்தான் நான் இன்னும் தேடுகிறேன் —
கோபமாய் இருந்தாலும்,
நடுங்கியிருந்தாலும்,
என்னைப் பிடித்து விடும் அந்த கை.நான் உன் மகள்…
அது எப்போதும் மாறாது.
