ஆயுர்வேதம் சொல்வது போஷணம் — உணவே மருந்து
ஆயுர்வேதம் மனித வாழ்க்கையின் மையத்தில் உணவை நிலைநிறுத்துகிறது. “உணவே உயிரின் ஆதாரம்; உணவே மருந்தின் அடிப்படை” — இந்தக் கொள்கை அதன் அடித்தளம்.
வாழ்க்கை முறை எவ்வாறு மாறினாலும், மனித ஆரோக்கியத்தை உருவாக்கும் முதன்மை சக்தி உணவே என்பதை ஆயுர்வேதம் தெளிவாகக் கூறுகிறது.
உணவு எப்படித் தயாரிக்கப்படுகிறது, எப்போது உட்கொள்ளப்படுகிறது, எந்த அளவில் சாப்பிடப்படுகிறது, எந்த மனநிலையுடன் உட்கொள்ளப்படுகிறது —
இதுவே உடலின் செரிமானம், உற்சாகம், நோய் எதிர்ப்பு சக்தி, மன அமைதி ஆகியவற்றை முடிவு செய்கிறது.
அக்னி — செரிமானத்தின் நெருப்பு
ஆயுர்வேதத்தில் உணவைப் பற்றிய பேச்சு அக்னி என்ற கருத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. அக்னி என்பது உடலின் செரிமான சக்தியும், மாற்றுச் செயல்பாடுகளின் மைய இயக்கமும் ஆகும்.
அக்னி
அதிகரித்தால் — உடல் சூடு, எரிச்சல், பித்தம் அதிகரிப்பு
குறைந்தால் — செரிமான மந்தம், சோர்வு, ஆமம் (toxins) உருவாகுதல்
சமநிலையில் இருந்தால் — நல்ல செரிமானம், அதிக உற்சாகம், ஆரோக்கியமான தோல்
உணவு மருந்தாக அமைய வேண்டுமெனில், அக்னி சீராக இருக்க வேண்டும் — இது ஆயுர்வேதத்தின் மாற்றமறுக்கும் வாதம்.
ஆமம் — செரிமானம் குன்றியதில் உருவாகும் நச்சு
அக்னி பலவீனமாக இருந்தால், உணவு முழுமையாகச் செரியாது. “ஆமம்” என்று அழைக்கப்படும் நச்சு போன்ற ஒட்டுண்ணிப் பிசுக்காக மாறுகிறது. இது உடலில் சுழன்று பின்வரும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும்:
சோர்வு
தலைவலி, மந்தநிலை
தோல் பிரச்சனைகள்
வாயுக்கோளாறு, indigestion
மூட்டுவலி
அலர்ஜி
ஆயுர்வேதம் எந்த நோயையும் குணப்படுத்துவதில் முதல் படியாக ஆமத்தை நீக்கி, அக்னியை மேம்படுத்துதல் என்பதை மிகவும் முக்கியமாகக் கருதுகிறது.
ஆயுர்வேதத்தின் உணவுக் கொள்கைகள்
உணவு தோஷத்துக்கு ஏற்ப இருக்க வேண்டும்
ஒவ்வொருவரின் Prakriti தன்மைக்கேற்ப உணவுகளைத் தேர்வு செய்ய வேண்டும்.
வாத ப்ரகிருதி: சூடான, ஈரப்பதமுள்ள உணவுகள்
பித்த ப்ரகிருதி: குளிர்ச்சியான, அமைதியான உணவுகள்
கப ப்ரகிருதி: லேசான, மசாலா கலந்த சுடுசுடு உணவுகள்
இவை தோஷங்களின் சமநிலையைப் பாதுகாக்கும்.
ஆறு சுவைகளும் உடலின் நலனைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன
ஆயுர்வேதத்தின் உணவியலில் ஆறு சுவைகள் முக்கியம்:
இனிப்பு
புளிப்பு
உப்பு
காரம்
கசப்பு
துவர்ப்பு
இந்தச் சுவைகள் அனைத்தும் சரியான விகிதத்தில் கிடைத்தால் உடல் சீரோட்டத்தில் இயங்குகிறது.
உணவு நேரம் — ‘காலபோஜன’ முறை உணவை எப்போது சாப்பிடுகிறோம் என்பதும் equally முக்கியம்.
காலை உணவு — லேசானதும் எளிதில் செரிதலும்
மதிய உணவு — முக்கியமானதும் பெரிய அளவில்; அக்னி அதிகம்
இரவு உணவு — மிக எளிதானதும் குறைவானதும்; தாமதமாகக் கூடாது
தாமதமான இரவு உணவு ஆமம் அதிகரிக்கும் முக்கியக் காரணம்.
உணவு எப்படி உட்கொள்ள வேண்டும்?
அமைதியான சூழலில்
மெதுவாக, விரைவாக இல்லாமல்
உணவின் சுவையை உணர்ந்து
நன்றாக மென்று
கவனம் முழுவதும் உணவிலேயே இருக்க வேண்டும்
இவை அனைத்தும் அக்னியை வலிமைப்படுத்தும்.
உணவே மருந்தாக மாறும் தருணம்
ஆயுர்வேதம் கூறும் உணவுக் கொள்கைகள் நம் உடலமைப்பை புரிந்துகொண்டு, அதற்கேற்ற உணவுப் பழக்கத்தை அமைத்துக்கொள்ள உதவுகின்றன.
உணவின்
அளவு
சுவை
நேரம்
மனநிலை
இந்த நான்கு அம்சங்களும் சரியாக நடந்தால் உணவே உடலுக்குப் பரிபூரண மருந்தாக அமையும்.
இன்றைய காலத்தில் தற்காலிக diet முறைகளும், fast food பழக்கங்களும் ஆட்சி செய்தாலும், ஆயுர்வேதம் உணவின் அடிப்படை உண்மையை நினைவூட்டுகிறது:
“சரியான உணவு — உடலுக்குப் பொருத்தமான மருந்து; தவறான உணவு — உடலுக்கே முதன்மை நோய்.”
முடிவுரை
ஆயுர்வேதத்திலுள்ள போஷணம் என்பது வெறும் ‘சாப்பாடு’ அல்ல; அது உடலும் மனமும் சமநிலையில் இயங்கும் வகையில் வழிநடத்தும் ஒரு முழுமையான வாழ்வியல் தத்துவம்.
உணவின் நுண்ணறிவைப் புரிந்துகொள்வதே ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாக்கும் முதல் படி. ஆகவே ஆயுர்வேதம் மிகச்சரியாகச் சொல்லுகிறது:
“உணவே மருந்து; உணவே வாழ்வின் மாபெரும் ஆதாரம்.
