அப்பாவின் இதயத் துளி
அப்பா,
நான் பிறந்தபோது நீ சிரித்தாய் —
ஆனால் அந்தச் சிரிப்பின் பின்
பொறுப்பின் ஒலி ஒளிந்திருந்தது.
நான் முதல் தடவை நடக்க கற்றபோது
நீ இரண்டு அடிகள் பின்சென்று
என்னைத் தானாக நடக்கச் செய்தாய்;
அந்த மூன்றாவது அடியில் நான் விழுந்தபோது
நீயும் வலித்தாய் —
ஆனால் அதைச் சொல்லவில்லை.
நான் வளர்ந்தபோது
உன் கண்களில் ஒரு சிறு பெருமை,
ஒரு மறைந்த பயம்.
உலகம் என்னை காயப்படுத்தக் கூடும் என்ற அச்சம்,
அதற்குள் நம்பிக்கை கலந்த அமைதி.அப்பா,
நீ எப்போதும் என் பக்கம் இருந்தாய் —
சொல்லாமல்,
காட்டாமல்,
ஆனால் உணரச்செய்து.
என் கையிலிருந்த சிறிய பனிக்கூழையும்
நீயே பாதியாகக் கொடுத்தாய்,
ஆனால் உன் பசியை ஒருமுறை கூட
எனக்குக் காட்டவில்லை.
நான் கோபத்தில் உன்னிடம் பேசாமலிருந்த நாட்களிலும்,
நீ கதவுக்குப் பின் நின்று பார்த்தாய் —
“என் மகள் சாப்பிட்டாளா?” என்ற மௌனப் பிரார்த்தனையுடன்.
இப்போது நான் பெரியவளாகி விட்டேன் —
நகரத்தின் வேகத்தில் சிக்குண்டு,
உன் குரலை கேட்க முடியாமல் போகிறது.
ஆனால் ஒவ்வொரு இரவிலும்
என் தொலைபேசியில் ஒரு அழைப்பு வரும் —
“சாப்பிட்டாயா, மகளே?”அந்த ஒரு வாக்கியம் போதும் —
உலகம் முழுதும் என் பக்கம் திரும்புகிறது.
அப்பா,
நான் உன்னிடம் சொல்லவில்லை,
ஆனால் நீ என் முதன்மை காவலன்,
என் மௌன தோழன்,
என் வாழ்க்கையின் மென்மையான நம்பிக்கை.
உன் அன்பு ஒரு கோட்டை —
அது கல்லால் கட்டப்படவில்லை,
வியர்வையாலும், தியாகத்தாலும் கட்டப்பட்டுள்ளது.
நான் எவ்வளவு தூரம் சென்றாலும்
உன் நிழல் என்னுடன் நடக்கிறது;
உன் குரல் என் உள்ளத்தில் ஒலிக்கிறது,
“நான் இருக்கிறேன், மகளே.”
அப்பா,
உன் அன்பு என் உயிரின் வேராகவும்,
என் உறுதியின் ஓரமாகவும்
நிறைந்திருக்கிறது —
நான் சிரிக்கும் ஒவ்வொரு முறை,
அந்த சிரிப்பில் நீயே ஒளிந்திருக்கிறாய்.
