அம்மா இல்லாத வீடு — சூரியன் இல்லாத வானம் போல
அம்மா இல்லாத வீடு…
கதவுகள் மூடப்படுவதும்,
திறக்கப்படுவதும்
ஒரே மாதிரியாய் இருக்கிறது;
ஏனென்றால் அந்த ஒலியின் பின்னால்
உன் “வந்துட்டியா?”
என்ற இனிய குரல் இனி இல்லை.
அம்மா இல்லாத வீடு
அறைகள் நாலிருந்தாலும்
உள்ளே நிழல்கள் மட்டுமே நிற்கும்;
சிரிப்புகள் ஓடிய பாதைகள்
இன்று அமைதியாக,
காலடிச் சத்தத்தைக் கூட
பயப்படுவது போல.
காலை சூரியன் வரும் நேரத்தில்
சமையலறையில் எழும்
அந்த முதல் தேநீர் மணம்—
அது உன் கையால்தான் வரும்
என்று நம் மனம் நம்பியது.
இப்போது அந்த வாசனை இல்லாமல்
காலை நேரமே
முழுமை இழந்தது.அம்மா இல்லாத மேசை…
உணவு இருந்தாலும்
உள்ளத்துக்கு சுவையில்லை;
ஏனென்றால்
உன் கையால் கலந்த அன்பு என்ற
ருசிப்பொருள் இன்றி
எல்லாமே வெறுமையாகி விடுகிறது.
உன் அழைப்புடன் விழித்த கண்கள்
இப்போது அலாரம் சத்தத்தால்
அதிர்ந்து திறக்கின்றன;
அலாரம் எழுப்பும்—
ஆனால் எழுப்பும் பாசம் உனக்கே உரியது.
அம்மா இல்லாத வீடு
இருட்டாகிவிடுகிறது என்று இல்லை;
ஒளி இருக்கிறது—
ஆனால் அந்த ஒளி
வெப்பம் தருவதில்லை.
அது சூரியன் இல்லை,
சூரியனைப் பின்பற்றும்
சிறிய விளக்குகள் மாத்திரம்.
உன் கையைப் பிடித்தால்
பயம் குறையும் என்று
என்னைப் பேணி வந்த நாட்கள்
இப்போது நினைவுகளாய் நின்றுவிட்டன;
அந்த நினைவுகளில் கூட
உன் நிழல் தான் ஒளியாகிறது.
சில வீடுகளில்
மறைவுகளைக் கூட
புகைப்படம் கண்டு அழைப்பார்கள்;
ஆனால் உன் புகைப்படம் மட்டும்
உணர்ச்சியை விட
மனக்கசப்பை அதிகமாக்குகிறது—
ஏனென்றால்
நாம் இழந்த பாசத்தை
அது தினமும் நினைவுபடுத்துகிறது.
அம்மா இல்லாத வீடு
வீடு அல்ல…
ஒரு அமைதியான
காலியான இடம்.
அதில் இருக்கும் மனிதர்கள்
ஒவ்வொருவரும்
உள்ளுக்குள் ஒரு சூரியக் கிரணத்தை
தேடி அலைப்பவர்கள்.
நீ இல்லாதபோது
அந்த வீடு
சூரியன் இல்லாத வானமாகி விடுகிறது;
நட்சத்திரங்கள் இருந்தாலும்
ஒளி மட்டும் இல்லை.
ஏனென்றால்
அம்மா…
நீ இல்லாத வீடுக்கு
எந்த ஜன்னலும்
காலை வெளிச்சம் தராது…
நீயே
அந்த வீட்டு
முழு பகலின் ஒளி.
