அம்மா தூங்காமல் விழித்த இரவுகள் — எனக்கான ஆசிகளே
நான் உறங்கிய இரவுகளில்
என் அருகே விழித்திருந்தவள்—
அம்மா.
அந்த மெல்லிய சுவாசத்தின் இடையே
அவள் சொன்ன மௌனப் பிரார்த்தனைகள்
எனக்குத் தெரியவில்லை;
ஆனால் அது தான்
இன்று நான் நிற்கும் அடித்தளம்.
காய்ச்சலால் நான் எரிந்த இரவு,
கண்களைத் திறக்க முடியாத வேளையில்
அவள் தூக்கத்தைத் துறந்து
என் நெற்றி தழுவிய குளிர்ந்த கை…
அது மருந்து இல்லை,
அம்மாவின் அணைக்கலன் என்கிற
உறுதியான ஆசீர்வாதம்.
நான் சின்ன சத்தத்திலும் விழித்தே விழிப்பேன் என்று
அவள் கவலையுடன் இருந்தபோது
தனக்கான சத்தம் எழுந்தாலும்
நான் விழுந்துவிடாதோ என்ற பயத்தில்
அவள் மூச்சையே மெதுவாக்கிக் கொண்டு
முழு இரவும் என்னைக் காக்கும்
அந்த அன்பு—
எந்த கடவுளின் வடிவத்தையும் விட உயர்ந்தது.
அம்மா தூங்காமல்
விழித்திருந்த ஒவ்வொரு இரவும்
வீட்டின் சுவர்களைத் தாண்டி
ஆசிகள் போல
எனக்குப் பின்னால் நடந்தன.
நான் எடுத்த ஒவ்வொரு முன்னேற்றப் பாதையிலும்
அவள் விழித்த நொடிகளில் சொன்ன
சிறு சிறு பிரார்த்தனைகள்
தெளிவான ஒளியாக வழிகாட்டின.
அவள் கண்கள் சோர்ந்திருந்தாலும்
என் முகத்தில் சோகம் இருக்கிறதா என்று
முதலில் பார்க்கும் பார்வை—
அது அம்மாதான் செய்யக்கூடிய
அன்பின் கடமை.
என் நோய்களை விட
அவள் கவலை அதிகமாக இருந்தது;
என் நிம்மதியை விட
அவள் விழிப்பு அதிகமாக இருந்தது;
என் செம்மையை விட
என்னைப் பாதுகாக்கும்
அவள் விரல்கள் அதிகம் காத்தன.
அந்த இரவுகள்—
எனக்காக அவள் இழந்த உறக்கங்கள் அல்ல.
அவை
அவள் என் வாழ்வில் எழுதித் தந்த
தங்கமான ஆசிகளே.நான் விழித்துப் பெரியவனாகி
வாழ்க்கை சுமையை சுமக்கும் போது
அந்த இரவுகளை நினைத்தாலே
என் உள்ளம் நனைந்து விடுகிறது;
ஏனென்றால்
அவள் விழித்திருந்த ஒவ்வொரு நொடியும்
எனக்கான வாழ்நாள் பாதுகாப்பு.
அம்மா…
எனக்காக நீ இழந்த
அந்த ஆயிரம் இரவு உறக்கங்கள்
இன்று என் நாள்களை
ஒளியாக்கி நிற்கின்றன.
உன் விழிப்பு—
என் வாழ்வின் வரம்.
உன் ஆசிகள்—
நான் நடந்து செல்லும்
அமைதியான ஒளிக்கதிர்கள்.
அம்மா தூங்காமல் விழித்த அந்த இரவுகள்
உனக்கோ வலி,
எனக்கோ ஆசீர்வாதம்.
