உழைப்பு கவிதை
விடியும் முன்னே விழித்தெழும் சூரியனாய்,
வியர்வைத் துளிகளால் பூமியை நனைக்கிறது இந்த உழைப்பு!
சோம்பல் என்னும் இருளை அறுத்தெறிந்து,
தன் கைகளின் பலத்தால் உலகைச் சமைக்கிறான் தொழிலாளி.
பாறையை உடைக்கும் சுத்தியலின் ஒவ்வொரு ஓசையிலும்,
ஒரு குடும்பத்தின் அடுப்பெரியும் வாழ்வாதாரம் ஒளிந்திருக்கிறது!
தேய்ந்து போகும் காலணிகளும், கரடுமுட்டிய கைவிரல்களும்,
அவன் அவமானப்பட்டதல்ல… சரித்திரம் படைக்கச் செதுக்கப்பட்ட சுவடுகள்.
“நெற்றியின் வியர்வை நிலத்தில் விழும் போதெல்லாம்,
வறுமையின் கோடுகள் அடியோடு அழிகின்றன…
உழைப்பே மனிதனின் ஆகச்சிறந்த பேராயுதம்!”
விதி என்று முடங்கிக் கிடக்காமல், தன் மதியைக் கொண்டு
மண்ணில் நல்முத்துக்களை விளைவிக்கிறது உழைப்பின் வீரியம்.
யார் உன்னை ஏளனம் செய்தாலும் உன் வியர்வையை நம்பு;
அது ஒருநாள் உன்னை வெற்றியின் உச்சியில் அரியாசனம் ஏற்றி வைக்கும்!
உறங்காத உழைப்பின் உன்னதக் கதைகளே,
இவ்வுலகை என்றும் இயக்கும் அழியாத ஜீவநதிகள்!
