இரவின் காதல் கவிதை

பகலின் இரைச்சல்கள் யாவும் அடங்கிய பின்னே,

பரந்த இந்த இரவில் தான் நம் காதல் அரியணை ஏறுகிறது!

விண்ணில் ஒளிரும் வெண்ணிலவின் குளிர்ச்சியில்,

உன் நினைவுகளின் வெப்பம் என் நெஞ்சைத் தீண்டுகிறது.

இருள் சூழும் காட்டில் தனித்து விடப்பட்ட பறவையாய்,

உன் மார்பின் கதகதப்பிற்காக என் ஆன்மா ஏங்குகிறது.

இரவின் மௌனத்தில் வீசும் மெல்லிய குளிர்ந்த காற்று,

நீ என் காதோரம் ஓதிய காதல் மொழியைக் கடத்திவருகிறது!

“உலகமே உறங்கும் இந்த நள்ளிரவு வேளையில்,

உன் நினைவுகளோடு விழித்திருப்பதுதான் என் ஆகச்சிறந்த காதல் தவம்!”

கருநீல வானில் மின்னும் விண்மீன்கள் யாவும்,

நீ இல்லாத என் தனிமையைக் கண்டு கண்ணீர் வடிக்கின்றன.

கனவுகளில் உன்னை ஆராதிக்கும் என் காதல் நெஞ்சம்,

விடியலை வெறுத்து இந்த இரவிலேயே நிரந்தரமாய் வாழத் துடிக்கிறது.

மரணத்தின் இருள் என்னைச் சூழும் கணத்திலும்,

உன் நினைவுகளின் நிலவொளியில் என் உயிர் கரைய வேண்டும்!