அப்பா – மகன் – தோழன்
அப்பா,
நீ என் வாழ்க்கையின் முதல் கதாபாத்திரம்.
அந்தக் கதையில் நீ தந்தை மட்டும் அல்ல —
நட்பு, கடமை, வழிகாட்டல், எல்லாம் நீ தான்.
சிறுவயதில் நான் விழுந்தால்
உன் கைகள் உடனே வந்துவிடும்;
ஆனால் எழுந்ததும் நீ சொல்வாய் —
“இன்னும் வலிமையா நட”
அந்தச் சொல் என் வாழ்வின் முதல் பாடம்.
நான் வளர்ந்தபோது
நீயும் மாறினாய் —
தந்தையின் பாசம்
தோழனின் புன்னகையாக மாறியது.
ஒருநாள் நான் உன்னிடம் சொன்னேன் —
“நான் தவறு செய்தேன்” என்று,
நீ சிரித்தாய்,
“தவறு எல்லோருக்கும் ஆசிரியன் தான்” என்றாய்.
அந்தச் சிரிப்பில் இருந்தது
பகுத்தறிவும் மன்னிப்பும் கலந்த அன்பு.
நாம் சில நேரங்களில் வாதாடினோம் —
சிறிய விஷயங்களுக்கே பெரிதாக.
ஆனால் ஒவ்வொரு வாதத்தின் முடிவிலும்
நீ ஒரு சோம்பேறிப் புன்னகையால்
என்னை மீண்டும் உன் பக்கம் இழுத்துவிடுவாய்.
நான் பெரியவனாகும் போது
நீ எனக்கு நண்பனாக மாறினாய்.
என் கனவுகளைக் கேட்டு
நீ உன் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்தாய்;
அந்த உரையாடல்களில்
நான் உன்னை மறுபடியும் கண்டேன் —
மௌனமாக உழைத்த மனிதரை,
அன்பைச் சொல்லாமலே காட்டிய தோழனை.
இப்போது சில நேரங்களில்
நான் உன்னைப் போல் பேசுகிறேன்,
உன்னைப் போல் சிந்திக்கிறேன் —
அப்போது புரிகிறது,
நீ இன்னும் என்னுள் உயிரோடு இருப்பது.
அப்பா,
நீ என் வழிகாட்டி அல்ல,
என் வழியில் நடந்த தோழன்.
உன் கைகளின் வலிமை எனக்கு
துணிவாய்,
உன் நெஞ்சின் மென்மை எனக்கு
மனிதத்துவமாய்.
நீ தந்தை என்ற பெயரில் தொடங்கினாய்,
ஆனால் இன்று —
என் மிக நெருங்கிய நண்பனாய் நிற்கிறாய்.
