என் உயிரின் அமைதியான ஓசை
வாழ்க்கையின் முதல் ஒளியை நான் கண்டது
உன் கையில் தழுவியபோது தான்,
அந்தக் கணத்தில்,
உலகம் என்கிற பெரிய வட்டம்
என் சிறு விரலின் நுனியில் சுற்றியபடி இருந்தது.
நீ பேசுவதில்லை பல நேரங்களில்,
ஆனால் உன் மௌனத்தில் இருந்த அந்த உறுதி —
ஒரு மலை போல.
என் அச்சங்கள் அனைத்தும் அதில் மோதிப் போய்
அழிந்துவிடும்.அப்பா,
உன் நடையைப் பார்த்து நான் நடக்கக் கற்றேன்;
உன் வியர்வையைப் பார்த்து உழைப்பின் அர்த்தம் கற்றேன்;
உன் சுருக்கமான முகம் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது —
காலம் அழகை கெடுப்பதில்லை,
அது மனிதரை அர்த்தமுள்ளவனாக்குகிறது.
மாலையில் நீ வீட்டிற்குள் நுழையும்போது
உன் கைகளில் இருந்த எண்ணெய் வாசமும்,
உன் தோளில் தொங்கிய பையைப் பார்த்தும்
நான் அறிந்தேன் —
அன்பு சில நேரங்களில் சத்தமில்லாமல் பேசும் ஒரு கடமை.
என் பள்ளிப் புத்தகங்களை வாங்க உன் ஜேபில் இருந்த
கடைசி நாணயத்தை நீ கொடுத்தாய்,
ஆனால் நான் அப்போதெல்லாம்
அந்த தியாகத்தை உணரவில்லை.
இப்போது தான் தெரிகிறது —
அன்பு சில நேரங்களில் ஒளி அல்ல,
அது ஒரு நிழல்;
அந்த நிழல்தான் நம்மை வெயிலில்
எரியாமல் காக்கிறது.இப்போது நீ இல்லை,
ஆனால் உன் குரல் இன்னும் என் உள்ளத்தில் மிதக்கிறது.
நான் சில நேரங்களில் துயரத்தில் தள்ளாடும் போது
அந்தக் குரல் சொல்கிறது —
“பயப்படாதே, நீ செய்ய முடியும்.”அப்பா,
நான் உன்னிடம் சொன்னிருக்க வேண்டும் —
நீ என் வாழ்க்கையின் முதல் நாயகன்,
என் கடைசி வழிகாட்டி,
என் இதயத்தின் அமைதியான ஓசை.நான் தினமும் உன்னை நினைக்கிறேன்,
ஆனால் அழுவதில்லை.
ஏனெனில் என் கண்ணீரும் கூட
உன் நினைவின் புனிதத்தை குலைக்கக் கூடாது என்று தோன்றுகிறது.
உன் பெயரை நான் உச்சரிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும்
அது பிரார்த்தனையாக மாறுகிறது;
உன் முகம் என் மனதில் தோன்றும் ஒவ்வொரு நேரமும்
அது அமைதியாகிய ஒளி போலப் பரவுகிறது.
அப்பா —
உன் வாழ்க்கை எனக்குக் கற்றுத் தந்தது:
வலிமை என்றால் சத்தம் அல்ல,
அது மௌனத்தின் உறுதி.
அன்பு என்றால் வார்த்தை அல்ல,
அது செயல்.நான் இன்னும் உன் பாதையில் நடக்கிறேன்,
உன் நிழலைத் தேடி —
அந்த நிழல்தான் இன்று
என் முழு உலகத்தின் வெளிச்சம்.
