என் சிற்றுலகின் மௌன நாயகன்
நான் சிறுமியாக இருந்தபோது,
உன் விரலே என் உலகம்.
அந்த விரலைப் பிடித்தபடி நான் நடக்கக் கற்றேன்,
ஆனால் உன் நிழலை விட்டுத் திரிய கற்றுக்கொள்ளவில்லை.
நீ என்னை “குட்டி” என்று அழைத்த ஒவ்வொரு முறையும்
உன் குரலில் ஒரு மழை இருந்தது —
அது என் குழந்தைப் பருவத்தின் மண்வாசையை நனைத்தது.
பள்ளிக்குச் செல்லும் போது
உன் கண்களில் ஒரு கவலை ஒளிந்திருக்கும்;
ஆனால் உதடுகளில் எப்போதும் புன்னகை —
“போதும், என் மகள் தைரியமானவள்,”
என்று சொல்லும் மௌனம்.
நான் தவறுகள் செய்தபோது
நீ கோபப்பட்டாயோ தெரியாது;
ஆனால் உன் கண்களின் சோகமே
என் இதயத்தை உருக்கிவிட்டது.
அப்பா,
உன் கைகள் எப்போதும் கடினமானவை —
ஆனால் அந்தக் கைகளில் தான்
என் சிறந்த நிம்மதி இருந்தது.
நீ சிரித்தால் உலகமே அமைதியாகி விடும்;
நீ சோர்ந்தால் நான் சிறு குழந்தையாகி விடுவேன்.
இன்று நான் பெரியவளாய் வளர்ந்திருக்கிறேன் —
சொந்த உலகம், சொந்த கனவுகள்,
ஆனால் உன் முகம் மட்டும்
என் மனதில் ஒரு நிலவாய் தொங்குகிறது.
நான் வாங்கும் ஒவ்வொரு வெற்றியிலும்
நீயே இருக்கிறாய் —
ஒரு கண்ணீராக, ஒரு பெருமையாக,
ஒரு மறைந்த புன்னகையாக.
நீ சொல்லிய அந்தச் சொல் —
“உலகம் கடினமா இருக்கும்,
ஆனா என் மகள் மிருதுவாய் இருக்கட்டும்” —
அது இன்னும் என் இதயத்தின் அடியில்
ஒளிரும் விதை.
இப்போது நீ தூரத்தில் இருக்கிறாய்,
ஆனால் உன் நிழல் இன்னும் என் வழியில் நடக்கிறது.
என் முடி மீது வீசும் காற்று கூட
உன் கைகளின் நழுவல் போலத் தோன்றுகிறது.
அப்பா,
நீ என் வாழ்க்கையில் எழுதிவைத்த
மௌனப் பாடம் —
அன்பு பேசாது,
அது வாழ்த்தது மட்டும்.
நீ என் இதயத்தில் இன்றும் இருப்பாய்,
என் நெஞ்சின் நித்யமான ஒளியாய்,
என் சுவாசத்தின் மெல்லிய இசையாய்,
என் உலகின் மௌன நாயகனாய்
