மௌனத்தின் வெயில்
அப்பா,
உன் கைகளின் சுருக்கங்களில்
நான் ஒரு வாழ்க்கையின் வரலாற்றைப் பார்க்கிறேன்.
ஒவ்வொரு கோடும் —
ஒரு போராட்டத்தின் தடம்,
ஒவ்வொரு வியர்வைத்துளியும் —
ஒரு கனவின் விதை.
நீ காலை வெளிச்சத்துடன் கிளம்புவாய்,
நானோ இன்னும் தூக்கத்தில் விழியூடுருக்கும்;
உன் நடையின் ஒலி மட்டும்
அந்தக் காலையைக் கற்றுக் கொடுக்கும் —
உழைப்பே வாழ்க்கையின் முதல் பாடம் என்று.
உன் கைகள் காயம் பெற்றிருந்தும்
எப்போதும் மென்மையாக என் தலையைத் தழுவும்;
அந்தத் தொடுதலில் இருந்தது
ஒரு பாதுகாப்பின் பிரபஞ்சம்.
நீ பேசாத மனிதர்,
ஆனால் உன் அமைதியே ஒரு மொழி;
“நான் உழைப்பேன், நீ வளர்ந்திடு” —
என்று சொல்லும் ஓர் உறுதியின் இசை.
வெயிலின் நடுவே நின்று
உன் நிழலை கூட பிறருக்குக் கொடுத்தாய்,
மழையில் நனைந்தபோதும்
என் புத்தகங்கள் நனைக்காதபடி பார்த்தாய்.
நீயே உன் பசியை மறந்தாய்,
என் புன்னகை கிடைத்தால் போதும் என்றாய்.
அப்பா,
அன்பு என்பது அரவணைப்பல்ல —
அது உழைப்பில் மறைந்த தியாகம் என்பதை
நீ கற்றுத் தந்தாய்.
இப்போது நான் பெரியவளாய் வாழ்கிறேன்,
என் கைகளில் மென்மையான வேலை,
என் கண்ணில் கனவுகள் —
ஆனால் உன் உழைப்பின் நிழல்தான்
என் ஒவ்வொரு வெற்றிக்கும் அடித்தளம்.
நீ சோர்வுடன் வீட்டுக்குள் வரும்போது
உன் முகத்தில் இருக்கும் சுவாசம் —
அது சுமை அல்ல,
அது ஒரு நிம்மதி;
ஏனெனில் அந்த நாளின் உழைப்பில்
உன் பாசம் நிறைந்திருக்கும்.நீ எதையும் கேட்கவில்லை,
ஆனால் எல்லாவற்றையும் தந்தாய்.
அப்பா,
உன் உழைப்பின் மணம்
இன்றும் என் வாழ்வின் வாசம்;
அது என் இதயத்தில் ஒரு மௌனப் பாடலாய்
நித்யமாக ஒலிக்கிறது.
