வீரனின் மகன்
என் அப்பாவை உலகம்
“வீரன்” என்று அழைக்கிறது,
ஆனால் எனக்கோ
அவர் சிரித்து எனைக் கட்டித்தழுவும்
அந்த ஒரு மனிதன்…
என் உலகின் முழு வானம்.
அவர் அணிந்த ஆடைகளில்
மண், புகை, போர், தியாகம்
எல்லாம் பட்டிருந்தாலும்,
என் கண்களில் அது
ஒரு ராஜவஸ்திரம் போலத்தான் தெரியும்.
“நான் வராத நாளிலும்
நீ பயப்படாதே மகனே,”
என்று சொல்லும்
அவரின் குரல்…
என் இதயத்தில்
பதிந்து கிடக்கும் வீரத்தின் விதை.
வீட்டின் நாற்காலியில்
அவரது வாள் இல்ல,
அவரது புன்னகையே தொங்கும்.
உலகம் போரில் பார்க்கும் அச்சத்தை
நான் அவருடைய கண்களில்
அன்பாகத்தான் கண்டேன்.
சில நாட்களில்
உணவு முன் இருக்கிறது,
ஆனால் அப்பா இல்லை —
அது ‘காலையுணவு’ அல்ல,
ஒரு ‘காத்திருக்கை’.
வீரனின் வீட்டில்
அதுதான் நித்தியம்.
அவர் எழுதிவைத்த கடிதங்களில்
உருகிய எழுத்துகள்,
சூரியனைப் போல எரிந்து
நம்மையே காப்பாற்றும் வார்த்தைகள்.
அப்பா வந்து கதவு திறக்கும் நாள்
வீடு ஒரு கோயிலாக மாறும்;
நான் அவரை அணைத்துக் கொள்வேன்,
அவரது நெஞ்சின் தாளத்தில்
நாட்டின் இதயத் துடிப்பைக் கேட்பேன்.
என்னைப் பார்த்து
“நீயும் வலிமையா இரு மகனே,”
என்று அவர் சொல்வார்.
ஆனால் நான் தெரிந்து கொண்டேன் —
வலிமை என்றால் வாள் அல்ல,
அது அப்பாவாக வாழும்
ஒரு வீரனின் மௌனம்.
நான் யார் என்றால்?
வீரனின் மகன்.
அது ஒரு பெயர் அல்ல;
ஒரு பொறுப்பு.
ஒரு பெருமை.
ஒரு உயிரின் அர்த்தம்.
